Αρχική ΜΠΑΣΚΕΤNBA Ουόριορς: Η νύχτα που έπαψαν να κυνηγούν το παρελθόν

Ουόριορς: Η νύχτα που έπαψαν να κυνηγούν το παρελθόν

από Γιάννης Γιανναράκης

Τα ξημερώματα της 17ης Ιουλίου του 2015 οι Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς πανηγύριζαν το πρώτο τους πρωτάθλημα από το 1975 και ο Γιάννης Γιανναράκης επιχειρεί πέντε χρόνια μετά να επαναφέρει στην μνήμη όλων τι σημαίνει να απαλάσσεσαι από τα “αν” της επιτυχίας.

Πριν αρχίσουμε να διηγούμαστε ιστορίες, πρόσωπα και καταστάσεις, καλό θα ήταν να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Καμία ομάδα που σέβεται τον εαυτό της δεν μπορεί να ευελπιστεί πως θα χτίσει ένα fanbase ενώ χάνει.

Οι θρίαμβοι και οι νίκες μαγνητίζουν τον κόσμο, φέρνουν τη… νεολαία κοντά σου. Κάνεις δεν δημιουργεί ήρωες με σκυμμένα κεφάλια, παρά μόνο ήρωες που τυχαίνει κάποιες φορές απλά να… ξαποσταίνουν. Μας αρέσει ή όχι, έτσι ήταν, είναι και θα είναι ο ομαδικός αθλητισμός και όχι μόνο.

Μπορεί ενίοτε αυτή η τακτική να φέρνει στις τάξεις σου τους λεγόμενους “bandwagons”, οι οποίοι απλά μεταπηδούν από τρένο σε τρένο ανάλογα με τις περιστάσεις της εποχής. Μαζί μ’ αυτούς όμως γαλουχούνται φίλαθλοι που όταν θα έρθουν οι λιγότερες πετυχημένες σελίδες στην ιστορία, δεν θα εγκαταλείψουν το πλοίο.

Η λατρεία προς τις Σταχτοπούτες και οι Ουόριορς του Μόντα Έλις

Πάμε στα καθαρά δικά μας. Θεωρώ ακράδαντα πως δεν επιλέγω ομάδες με φυσιολογικά κριτήρια. Έγινα Λίβερπουλ στο γλίστρημα του Τζέραρντ και Μίλαν στην εποχή του… Ελ Σαράουι (ναι, κάποτε θεωρείτο το επόμενο αστέρι της Μίλαν). Παράλληλα, υποστηρίζω στην Ισπανία της Λεγανές, η οποία αυτή την στιγμή φλερτάρει με τον υποβιβασμό στην Segunda Division, την ώρα που η συμπάθεια μου στην Γερμανία ακούει στο όνομα Στουτγκάρδη. Ναι, είναι εμφανές πως έχω μάθει να πονάω λόγω των συμπαθειών μου. Η πρώτη μου επαφή με τους Ουόριορς ήταν μέσω του 2Κ10 (τρομερό εξώφυλλο με Κόμπι Μπράιαντ), όταν και έκανα “παπάδες” με το δίδυμο Στέφεν Κάρι-Μόντα Ελις. Όλα αυτά βέβαια δίχως να γνωρίζω πως στην πραγματικότητα ο δεύτερος δεν άντεχε να συμβιώνει με τον πρώτο.

Στέφεν Κάρι και Μόντα Έλις, λίγους μήνες πριν την αποχώρηση του δεύτερου

Η λατρεία μου προς το πρόσωπο του Κάρι συνεχίστηκε για πολλούς λόγους. Λίγο το μικροκαμωμένο και γήινο καλούπι, λίγο η αγάπη μου για το μακρινό σουτ, λίγο οι ωραίες εμφανίσεις (όλα παίζουν ρόλο). Ε, δεν ήθελε και πολύ. Ωστόσο, η ώρα της συναισθηματικής “δέσμευσης” ήρθε το 2013. Οι Ουόριορς, με τον Μαρκ Τζάκσον στον πάγκο φτάνουν για πρώτη φορά στα Playoffs από το… μαγικό 2007 και όπως τότε, δεν περνούν απαρατήρητοι.

Το φως στο τούνελ των αποτυχιών

Όχι μόνο λόγω των αποτελεσμάτων εντός παρκέ, αλλά για την ατμόσφαιρα που δημιουργείται στην “Oracle Arena”, που αρχίζει να θυμίζει σχεδόν… ευρωπαϊκό γήπεδο!

Εν τέλει οι “Πολεμιστές”, παρότι βρέθηκαν στην postseason ως αουτσάιντερ, κατάφεραν να προκριθούν στον δεύτερο γύρο, αποκλείοντας τους Ντένβερ Νάγκετς. Δεν πιστεύω να περιμένατε πως δεν καρδιοχτυπήσαμε, έτσι;

Ήταν εμφανέστατο πως το ταλέντο υπήρχε, η εμπειρία όμως όχι, παρά την παρουσία παικτών όπως ο Τζάρεντ Τζακ, ο Καρλ Λάντρι, ο Άντριου Μπόγκουτ και ο Ρίτσαρντ Τζέφερσον. Μπορεί η απειρία αυτή να μην κόστισε στον πρώτο γύρο, όμως μετέπειτα το τίμημα ήταν σκληρό.

Κόντρα στο απόλυτο φαβορί που άκουγε στο όνομα Σαν Αντόνιο Σπερς, η αρμάδα του Τζάκσον έπρεπε οπωσδήποτε να δώσει εκείνη το πρώτο χτύπημα. Στον εναρκτήριο αγώνα της σειράς, ο Κάρι πραγματοποιεί εμφάνιση-μήνυμα κατά πάντων, φτάνοντας σε double-double με 44 πόντους και 11 ασίστ.

Όμως, η αφέλεια τού πρωτάρη ήρθε να στοιχείωσει τα όνειρα ενός σπουδαίου διπλού, του πρώτου μετά από 29 συνεχόμενες ήττες στο Σαν Αντόνιο. Μετά από δύο παρατάσεις η πλάστιγγα δείχνει να γέρνει προς το μέρος μας, ώσπου ο Μάνου Τζινόμπιλι μας ραγίζει την καρδούλα.

Προς τιμήν τους, οι Ουόριορς τίμησαν και με το παραπάνω το όνομα τους, φτάνοντας τους μετέπειτα φιναλίστ στα άκρα, προτού ηττηθούν με 4-2. Παρά την ήττα, η πεποίθηση πως κάτι καλό χτίζεται ήταν ήδη εκεί.

Αυτή η πίστη έμελλε να τεθεί υπό αμφισβήτηση την επόμενη σεζόν, παρά την απόκτηση του Αντρέ Ιγκουοντάλα. Συνεχή σκαμπανευάσματα και… εσωτερικά ζητήματα απέτρεψαν την έκρηξη που πολλοί περίμεναν και ανάγκασαν την ομάδα του Σαν Φραντσίσκο να παλέψει στην postseason εκ νέου από την θέση του αουτσάιντερ, αυτή την φορά κόντρα στους Κλίπερς.

Ο τραυματισμός του Άντριου Μπόγκουτ δείχνει να βάζει “ταφόπλακα” στις ελπίδες διάκρισης, καθώς ο αμέσως επόμενος ψηλός είναι ο τίμιος μεν, γερόλυκος δε, Ζερμέν Ο’Νίλ. Ωστόσο, το ρατσιστικό σκάνδαλο που ξεσπάει με πρωταγωνιστή τον τότε ιδιοκτήτη της ομάδας, Ντόναλντ Στέρλινγκ. Το ζευγάρι κρίνεται στα επτά παιχνίδια, εκεί όπου οι Κλίπερς εκμεταλλεύονται την έδρα τους και στέλνουν τους Ουόριορς στο σπίτι τους και τον Μαρκ Τζάκσον στον… ΟΑΕΔ!

Προτού συνεχίσουμε, αξίζει να σας θυμίσω πως η συγκεκριμένη είχε μερικές πραγματικά cult φιγούρες. Από τους Χίλτον Άρμστρονγκ και Όγκιεν Κούζμιτς που αγωνίστηκαν μετέπειτα στον Παναθηναϊκό, μέχρι και τον Νεμάνια Νέντοβιτς που δεν κατάφερε να σταθεί ποτέ επάξια στη λίγκα.

Ναι, η συγκεκριμένη ομάδα προσφέρεται σίγουρα για αφιερώματα του τύπου “θυμόσουν ότι ο …. έπαιξε εκεί;”

Ο καπετάνιος που τελειοποίησε το καράβι

Αρκέτα με τα μαθήματα ιστορίας, πάμε στο καλοκαίρι της αλλαγής. Όπως προείπαμε, ο Μαρκ Τζάκσον πλήρωσε τα σπασμένα, αφήνωντας το δημιούργημα του στα χέρια του άπειρου προπονητικά Στιβ Κερ. Όπως ενδεχομένως να θυμάστε, η συγκεκριμένη πρόσληψη αντιμετωπίστηκε με καχυποψία από πολλούς. Δεν μπορώ να πω πως ήμουν ανάμεσα τους, ωστόσο προφανώς και είχα τις επιφυλάξεις μου.

Στιβ Κερ και Μπομπ Μάιερς, κατά την επίσημη παρουσίαση του πρώτου

Η στασιμότητα είναι κάτι που κανείς δεν θέλει και οι ιθύνοντες των “Πολεμιστών” έδειξαν πως είναι ανένδοτοι. Παρά τις αμφιβολίες για το εγγύς μέλλον, το ίδιο καλοκαίρι αγόρασα την πρώτη μου φανέλα, που από το 2015 μέχρι και πέρσι έγινε ο λόγος που έπρεπε να εξηγώ σε κάθε έναν ξεχωρίστα πως υποστήριζα την ομάδα πριν τις επιτυχίες της. Έπρεπε να το βγάλω από μέσα μου, τι να κάνουμε;

Δεν χρειάζεται να σας πω λεπτομερώς τι ακολούθησε, πάνω κάτω το γνωρίζετε. Μαγικό μπάσκετ με γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας και απόλυτη αξιοποίηση του τριπόντου, 67 νίκες σε 82, πρώτη θέση στην Δύση και απόλυτο πλεονέκτημα έδρας στα Playoffs. Την ίδια ώρα, ο ηγέτης της ομάδας, Στέφεν Κάρι, έπαιρνε σπίτι του το πρώτο βραβείο MVP της καριέρας του.

Δεν σας κρύβω πως ερχόμενος στα Playoffs, υπήρχε ο φόβος της απογοήτευσης. Πολλοί πίστευαν πως οι Ουόριορς είναι άλλη μια περίπτωση ομάδας που μπορεί να ανταπεξέλθει μόνο στην regular season. Ωστόσο, για να είμαστε απόλυτα δίκαιοι, το τοπίο εκείνη την σεζόν στην Δύση ήταν ομιχλώδες. Κατ’ εμέ, η μοναδική ομάδα που ήταν σε θέση να κοντράρει στα ίσια τους Ουόριορς ήταν οι Λος Άντζελες Κλίπερς. Όμως, όταν βλέπεις τον βασικό σου αντίπαλο να κάνει το παρακάτω, ποιος να σε τρομάξει μετά;

Μην γελιόμαστε, αν εξαιρέσουμε τις δύο ήττες από τους Γκρίζλις, καμιά ομάδα της Δύσης δεν μπόρεσε να κοντράρει στα ίσια τους Ουόριορς. Ειδικότερα όταν αυτοί εμοιαζαν έτοιμοι για αυτό που πριν ένα χρόνο μπορούσα προσωπικά να αναφέρω μόνο μεταξύ σοβαρού και αστείου.

Οι Ουόριορς, ο ΛεΜπρόν και τα 40 χρόνια προσμονής

Ωστόσο, όταν ανάμεσα στην ομάδα και τον πρώτο της τίτλο μετά από 40 χρόνια στέκεται ο ΛεΜπρόν Τζέιμς, κάθε άλλο παρά σίγουρος μπορείς να νιώθεις. Ο “Βασιλιάς” μπορεί να μην ήταν Τζόρνταν, όμως γνώριζε πως να ηγηθεί μιας ομάδας όσο λίγοι. Ο πρώτος αγώνας της σειράς ήταν μακράν ο πιο αγχωτικός, αλλά και ο πιο γλυκόπικρος. Η νίκη ήρθε, μαζί της όμως και ο τραυματισμός του Καϊρί Ίρβινγκ από πλευράς Καβαλίερς.

Τι σήμαινε αυτό; Πως αν εν τέλει οι Ουόριορς κατακτούσαν το πρωτάθλημα θα έβλεπα συνεχώς σχόλια όπως “έχε χάρη που δεν ήταν υγιείς οι Καβαλίερς”. Φαντάζεστε νομίζω τι θα γίνοταν δε αν ο ΛεΜπρόν κατακτούσε τον τίτλο. Τρόμος.

Μετά το τρίτο παιχνίδι της σειράς ήταν προφανές πως κάτι πρέπει να αλλάξει. Όντας 2-1 πίσω, ο Στιβ Κερ κάνει ρουά-ματ με το “small ball” που έμελλε να αλλάξει μια για πάντα το άθλημα. Προς έκπληξη μου, ήταν κατανοήτη η ιστορικότητα της στιγμής από την αρχή.

Το τέταρτο παιχνίδι της σειράς κατέληξε στους Ουόριορς, όμως οι Τελικοί για εμένα τελειώσαν στο αμέσως επόμενο ματς. Για την ακριβεία, σε αυτή την γκριμάτσα.

Tίποτα δεν φαινόταν ικανό να στερήσει από τους Ουόριορς αυτό τον τίτλο. Ακόμα κι έτσι, το ξημέρωμα της 17ης Ιουλίου είχε για εμένα κάτι το λυτρωτικό. Ένα ξέσπασμα στιγμής, όπως αυτό τους Φέστους Εζίλι.

Βλέποντας από μικρός ομάδες να φτάνουν στην κορυφή του μπασκετικού πλανήτη, θεωρούσα τυχερούς όσους έκαναν την διαδρομή από την μιζέρια στην ελπίδα και τελικά στην δικαίωση.

Μπορεί να μην ήμουν εκεί όταν οι “Πολεμιστές” έψαχναν να βρουν το φως στο τούνελ του μέλλοντος, ωστόσο θαρρώ πως το ξεπλήρωσα και με το παραπάνω αυτό φέτος, δεν νομίζετε;

0 Σχόλιο

Σχετικά Άρθρα

Γράψτε ένα σχόλιο

To InTheZone.gr χρησιμοποιεί cookies ώστε να μπορεί να σας παρέχει την καλύτερη δυνατή εμπειρία πλοήγησης. Ελπίζουμε να είστε εντάξει με αυτό, εάν όχι μπορείτε να μην το αποδεχτείτε. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

YouTube
Instagram