Αρχική ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΕθνικές ομάδες Ταϊτή: Όταν η απουσία του φόβου, γέννησε «λίγο καλό ποδόσφαιρο»

Ταϊτή: Όταν η απουσία του φόβου, γέννησε «λίγο καλό ποδόσφαιρο»

από Θάνος Κονταξής

Πέρασαν δέκα χρόνια από τότε που η Ταϊτή ολοκλήρωσε μία εκ των σπουδαιότερων εκπλήξεων στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, κατακτώντας το Κύπελλο Εθνών Ωκεανίας.

Το ημερολόγιο γράφει 17 Ιουνίου του 2013. Απομένει ένας χρόνος μέχρι τη διεξαγωγή του Παγκοσμίου Κυπέλλου, στην πρωτεύουσα του ποδοσφαίρου, τη Βραζιλία. Όλος ο πλανήτης αδημονεί. Αλλά ως τότε, παίρνει μια πρώτη γεύση από το Κύπελλο Συνομοσπονδιών που λαμβάνει μέρος φυσικά στη «χώρα του καφέ».

Η οικοδέσποινα Βραζιλία έχει… ανοίξει το χορό με τη νίκη επί της Ιαπωνίας, η Ιταλία έχει κάνει τη δουλειά εναντίον του Μεξικού και οι… υπερ-πρωταθλητές Ισπανοί σπέρνουν τον τρόμο και στην ομάδα της Ουρουγουάης.

Η μικρή Ταϊτή ανάμεσα στους καλύτερους του κόσμου

Ταϊτή εναντίον Νιγηρίας
Πανηγυρισμοί από τους Ταϊτινούς για το γκολ εναντίον της Νιγηρίας

Κάπου εκεί, στο στάδιο Μινεϊράο του Μπέλο Οριζόντε, η Νιγηρία αντιμετωπίζει την Ταϊτή. Το μεγαλύτερο νησί της γαλλικής Πολυνησίας, που περιλαμβάνει ηφαίστεια, καταρράκτες και παραλίες από μαύρη άμμο. Αποτελεί τη χώρα με τη χαμηλότερη θέση στη FIFA που πήρε ποτέ μέρος σε μεγάλο διεθνές τουρνουά. Συγκεκριμένα, εκείνη την περίοδο βρισκόταν στην 179η θέση από τις συνολικά 211 Εθνικές Ομάδες.

Οι Αφρικανοί, κερδίζουν με 3-0 από το ημίχρονο και έχουν ρίξει ρυθμούς. Ωστόσο, η Ταϊτή παίζει σαν να είναι το σκορ ισοπαλία και να κρίνεται ο σπουδαιότερος τίτλος του κόσμου. Στο 54’, ο Μαράμα Βαϊρούα, ο μοναδικός παίκτης στην ιστορία της χώρας που έχει αγωνιστεί σε επαγγελματικό επίπεδο (πήρε πρωτάθλημα με τη Ναντ το 2001, έχει σκοράρει στο Τσάμπιονς Λιγκ και έχει περάσει από την Ελλάδα και τον Πανθρακικό), στήνει την μπάλα στο κόρνερ. Εκτελεί στο δεύτερο δοκάρι, ο Τζόναθαν Τεχάου πηδά πιο ψηλά από όλους και στέλνει την μπάλα στα δίχτυα τού Ενιεάμα.

Ντελίριο, τρέλα και πανζουρλισμός επικρατεί στο γήπεδο. Σχεδόν 20.000 οπαδοί, ελάχιστοι εκ των οποίων ήταν Ταϊτινοί, ζητωκραυγάζουν σαν να σκόραρε η δική τους ομάδα. Ο φωτεινός πίνακας στο τέλος έγραψε 6-1. Ωστόσο, αυτό το γκολ ήταν η απόδειξη πως το ποδόσφαιρο, ενώνει και δεν χωρίζει. Από τις φαβέλες του Ρίο ως τα πλακόστρωτα σοκάκια της Βαρκελώνης. Από τα «πλαστικά» γήπεδα του Ρέικιαβικ ως τα χωμάτινα του Γιοχάνεσμπουργκ και από το υπερσύγχρονο «Tottenham Hotspur Stadium» του Λονδίνου, ως την άλλη άκρη του κόσμου, την Ταϊτή.

Πως όμως, μια Εθνική Ομάδα που δεν είχε αγωνιστεί ποτέ ξανά σε μεγάλο τουρνουά, βρέθηκε μεταξύ των καλύτερων χωρών του κόσμου; Πως κατάφερε να ολοκληρώσει μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις, να πραγματοποιήσει ένα μικρό θαύμα και να προσφέρει τέτοιες ένδοξες στιγμές που ανυψώνουν το άθλημα και το μετατρέπουν από απλό σπορ στο «βασιλιά»;

Η αποχώρηση των Αυστραλών, ήταν η αρχή του ντόμινο

Για να καταλάβουμε το πως, πρέπει να πάμε πίσω στο καλοκαίρι του 2012. Το Κύπελλο Εθνών Ωκεανίας, θα διεξαγόταν στα Νησιά Σολομώντα για πρώτη φορά στην ιστορία.

Αυτή θα ήταν η δεύτερη διοργάνωση μετά την αποχώρηση της… παντοδύναμης για τα επίπεδα της Ωκεανίας Αυστραλίας, η οποία μετακόμισε στην Ομοσπονδία της Ασίας το 2006. Οι διαφορές ήταν τόσο μεγάλες που τα «καγκουρό», είχαν κατακτήσει τα τέσσερα από τα επτά τουρνουά που είχαν διεξαχθεί ως τότε. Τα άλλα τρία, είχαν καταλήξει στην έτερη μεγάλη δύναμη της Ηπείρου, τη Νέα Ζηλανδία.

Η αποχώρηση των Αυστραλών έμοιαζε επιβεβλημένη για την ανταγωνιστικότητα. Δεδομένου πως είχε να ηττηθεί από ομάδα της Ωκεανίας, πλην της Νέας Ζηλανδίας, από το Νοέμβριο του 1988 και τα Νησιά Φίτζι.

Η Ταϊτή, μετά την απουσία της από το Κύπελλο Εθνών του 2008 (που εννοείται κατέληξε στη Νέα Ζηλανδία), επέστρεψε χωρίς να χρειαστεί να δώσει προκριματικά μετά το νέο φορμάτ της OFC. Οι οκτώ ομάδες της διοργάνωσης χωρίστηκαν σε δύο γκρουπ και η δράση ξεκίνησε.

Δύο νίκες και μια ισοπαλία, έδωσαν την πρωτιά στη Νέα Ζηλανδία στο δεύτερο όμιλο. Κάτι που σήμαινε πως η Ταϊτή, για να αποφύγει τουλάχιστον στα ημιτελικά την ομάδα του Κρις Γουντ, θα έπρεπε επίσης να βγει πρώτη στον πρώτο όμιλο. Έτσι κι έγινε. Η νίκη με 10-1 στην πρεμιέρα εναντίον της Σαμόα, έμοιαζε ενθαρρυντική και ήταν… οικογενειακή υπόθεση. Τα δίδυμα αδέρφια Λορέντσο και Άλβιν Τεχάου σκόραραν τέσσερις και δύο φορές αντίστοιχα, ο μεγαλύτερος αδερφός Τζόναθαν σημείωσε ακόμα δύο τέρματα ενώ ο ξάδερφός τους Τεαονούι και πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Ταϊτής, σκόραρε ακόμα ένα γκολ.

Τεαονούι Τεχάου
Ο Τεαονούι Τεχάου, πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Ταϊτής με 24 γκολ

Ακολούθησαν ακόμα δυο νίκες με Νέα Καληδονία και Βανουάτου για να ολοκληρώσουν τη φάση των ομίλων με 3/3 και 18-5 τέρματα. Αντίπαλός τους στα ημιτελικά, οι γηπεδούχοι. Τα Νησιά Σολομώντα.

Ο αποκλεισμός της Νέας Ζηλανδίας άνοιξε το δρόμο της επιτυχίας για την Ταϊτή

Με ένα ακόμα γκολ του Τζόναθαν Τεχάου, η Ταϊτή πήρε τη νίκη με 1-0 και προκρίθηκε στο μεγάλο τελικό για πρώτη φορά μετά το 1996. Λίγη ώρα αργότερα, η Νέα Ζηλανδία θα αντιμετώπιζε τη Νέα Καληδονία. Οι «all whites», δεν είχαν χάσει ποτέ σε ημιτελικό ή τελικό του Κυπέλλου Εθνών Ωκεανίας, από άλλη ομάδα εκτός της Αυστραλίας. Αυτή τη φορά όμως, το παραμύθι έμελλε να έχει άλλο πρωταγωνιστή. Η Νέα Καληδονία νίκησε με 2-0 τη Νέα Ζηλανδία κι ήταν αυτή που πέρασε στον τελικό για να αντιμετωπίσει την Ταϊτή.

Σε ένα σκηνικό που είναι βγαλμένο από τα τοπικά κάποιας ελληνικής επαρχίας, με λευκές πλαστικές καρέκλες για πάγκους, κόσμο στους λοφίσκους γύρω από το γήπεδο και το χορτάρι να μοιάζει περισσότερο σε… λασπόλουτρο, το γκολ του Τσονγκ Χούε στο 10ο λεπτό, χάρισε τη νίκη με 1-0 στην Ταϊτή επί της Νέας Καληδονίας, όπως και τον τίτλο του Κυπέλλου Εθνών Ωκεανίας. Τον πρώτο που δεν κατέληξε στα χέρια της Αυστραλίας ή της Νέας Ζηλανδίας.

Αυτή η νίκη, όμως, έδινε ακόμα ένα εισιτήριο. Αυτό για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2013. Από τις λάσπες των Νησιών Σολομώντα, οι παίκτες της Ταϊτής καλούνταν να αντιμετωπίσουν τους Παγκόσμιους Πρωταθλητές Ισπανούς, τους πρωταθλητές Αφρικής Νιγηριανούς αλλά και τους πρωταθλητές Νότιας Αμερικής Ουρουγουανούς.

Η συμμετοχή της Ταϊτής στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών μας χάρισε μια αξέχαστη ιστορία…

Η ήττα με 6-1 στην πρεμιέρα από τους «super eagles» δεν επηρέασε την ψυχολογία της Ταϊτής, η οποία έχοντας πετύχει και το πρώτο της γκολ σε μεγάλη διοργάνωση ένιωθε πως μπορεί να καταφέρει τα πάντα. Χωρίς κανένα αίσθημα φόβου και μη έχοντας στο μυαλό τους το διασυρμό ή την ταπείνωση. Λέξεις άγνωστες για τον περήφανο λαό της Ταϊτής.

Το να βλέπεις μια ομάδα αυτού του βεληνεκούς να επιτίθεται, να προσπαθεί να παίξει ποδόσφαιρο, ακόμα και εναντίον των καλύτερων του κόσμου, αποτελεί μια πολύ συγκινητική εικόνα. Το πάθος τους, μαρτυρούσε την αγνότητα και τη χαρά που τους χαρακτήριζε. Έτσι, όπως αισθάνεται κάθε παιδί σε όλο τον κόσμο όταν έχει μια μπάλα στα πόδια και ένα κομμάτι γης για να παίξει. Αυτή η απλή επιθυμία της έκφρασης κάθε παίκτη που ίσως δεν ξαναδούμε ποτέ σε τουρνουά με τόσο μεγάλο κύρος. Μια υπενθύμιση σε όλους για το λόγο που ερωτεύθηκαν αυτό το παιχνίδι και αφιέρωσαν τη ζωή τους.

Μετά τον αγώνα με τη Νιγηρία, ο προπονητής της Ταϊτής δήλωσε: «Είμαι βαθύτατα συγκινημένος, σχεδόν κλαίω. Συνηθίζαμε να βλέπουμε το Παγκόσμιο Κύπελλο στην τηλεόραση και τώρα είμαστε πρωταγωνιστές σε μια παρόμοια διοργάνωση. Ο πρόεδρός μας ανέβαλλε κάμποσες συναντήσεις για να μας δει και μας έστειλε συγχαρητήριο μήνυμα, αυτό σημαίνει πολλά για εμάς».

Δύο «βαριές» ήττες από Ισπανία και Ουρουγουάη κι όμως… κέρδισε η Ταϊτή

Ισπανία - Ταϊτί
Ο Χάβι Μαρτίνες δέχεται τα αναμνηστικά από τους Ταϊτινούς

Ακολούθησε η ήττα με 10-0 από την Ισπανία για να ισοφαρίσει τη μεγαλύτερη ήττα της Εθνικής Ταϊτής μετά από το 10-0 από τη Νέα Ζηλανδία το 2004. Μια ήττα στο ιστορικό Μαρακανά που ήταν σχεδόν γεμάτο με 71.000 κόσμο. Ένα όνειρο για τον καθένα, ακόμα και μετά από μια τέτοια ήττα.

Η παρουσία τους, έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση σε όλο τον ποδοσφαιρικό πλανήτη. Οι Βραζιλιάνοι στις κερκίδες τούς υποστήριζαν σε κάθε ευκαιρία ενώ ο Βιθέντε Ντελ Μπόσκε, προπονητής της «φούρια ρόχα» μίλησε με ενθουσιασμό για αυτούς: «Η Ταϊτή έδωσε ένα συγκλονιστικό παράδειγμα όσον αφορά το fair play. Δεν μπορέσαμε να σκοράρουμε περισσότερο επειδή δεν μας άφησαν. Αυτό το ματς δεν έκανε ζημιά στο ποδόσφαιρο, σε καμία περίπτωση. Μάλιστα, το έκανε πιο δυνατό».

Η ήττα με 8-0 από την Ουρουγουάη στο τελευταίο ματς των ομίλων, άφησε την Ταϊτή στην τελευταία θέση με τη χειρότερη διαφορά τερμάτων που έχει υπάρξει ποτέ σε μεγάλη διοργάνωση (-23). Ένα στατιστικό που ουσιαστικά πέρασε αδιάφορο. Η ομάδα της Ταϊτής έφυγε από τη Βραζιλία με περισσότερους φίλους από όσους είχε όταν έφτασε κι αυτό είναι κάτι που μπορεί να προσφέρει μόνο ο αθλητισμός και ειδικότερα το ποδόσφαιρο.

Η απουσία του φόβου, γέννησε «λίγο καλό ποδόσφαιρο» στην άλλη άκρη του κόσμου

Ταϊτί

Σήμερα η Ταϊτή βρίσκεται στην 162η θέση της FIFA, έχοντας σημειώσει μόλις τέσσερις νίκες σε επίσημους αγώνες τα τελευταία δέκα χρόνια. Η ιστορία της μας δείχνει πως το ποδόσφαιρο δεν γεννιέται μόνο μέσα από ταλέντο, άψογη προπόνηση και γνώση τακτικής. Το ποδόσφαιρο γεννιέται όταν ο φόβος πεθαίνει. Όπως είχε γράψει ο Εντουάρντο Γκαλεάνο στο βιβλίο του «ποδόσφαιρο στη σκιά και στο φως», στην πραγματικότητα όλοι είμαστε «ζητιάνοι που ψάχνουμε λίγο καλό ποδόσφαιρο». Λίγο καλό ποδόσφαιρο που παίζεται από όλους και παντού. Χρειάζεται μόνο κάτι απλό. Πάθος, καλούς φίλους και… κάτι για να κλωτσάς. Δεν έχει σημασία αν είναι μπάλα ή κουτάκι αναψυκτικού, αρκεί να μπορεί να μπει γκολ.

Πηγές: worldfootball.net, footballpink.net, wikipedia.org, fifa.com

Διαβάστε ακόμα:

Σουρινάμ: Η ονειρική ενδεκάδα της μικροσκοπικής χώρας και οι παίκτες που ντύθηκαν…Ολλανδοί

Εθνική Τζαμάικας: Επιστρατεύει τους… Άγγλους στοχεύοντας το Κατάρ

Όσκαρ Ταμπάρες: Ο μαέστρος μιας Λατινοαμερικάνικης ορχήστρας

Οι 9+1 σπουδαίοι παίκτες που δεν πήγαν σε Μουντιάλ λόγω… ταπεινής καταγωγής

«…Και στο τέλος, κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί»

0 Σχόλιο

Σχετικά Άρθρα

Γράψτε ένα σχόλιο

To InTheZone.gr χρησιμοποιεί cookies ώστε να μπορεί να σας παρέχει την καλύτερη δυνατή εμπειρία πλοήγησης. Ελπίζουμε να είστε εντάξει με αυτό, εάν όχι μπορείτε να μην το αποδεχτείτε. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

YouTube
Instagram