Αρχική ΑΛΛΑ ΑΘΛΗΜΑΤΑ Στυλιανός Κυριακίδης: Ο άνθρωπος που έτρεξε για να σώσει μία χώρα

Στυλιανός Κυριακίδης: Ο άνθρωπος που έτρεξε για να σώσει μία χώρα

από Θάνος Κονταξής
Ο Στυλιανός Κυριακίδης τερματίζει πρώτος στον Μαραθώνιο της Βοστώνης του 1946

Ο Στυλιανός Κυριακίδης έτρεξε σε δύο Ολυμπιάδες, γλίτωσε το θάνατο λόγω μίας φωτογραφίας και έγινε ήρωας νικώντας στον Μαραθώνιο της Βοστώνης.

Η αρχή της διαδρομής…

Γεννήθηκε το Γενάρη του 1910 στην Πάφο της Κύπρου και από μικρός «αναγκάστηκε» να του αρέσει το τρέξιμο. Βλέπετε, οι αποστάσεις ήταν μεγάλες μεταξύ των κοντινών χωριών και στην οικογένεια δεν υπήρχαν μέσα μετακίνησης.

Ο μικρός Στέλιος, έπρεπε να διανύει μέχρι και 20 χιλιόμετρα για να αγοράσει βασικά αγαθά για εκείνον και τους γονείς του. Όντας ακόμα έφηβος, γράφτηκε στον «Γυμναστικό Σύλλογο Ολύμπιας Λεμεσού» και άρχισε να αγωνίζεται σε μερικούς αγροτικούς αγώνες, εκπροσωπώντας το χωριό του. Δεν άργησε να αντιληφθεί πως το τρέξιμο τού έδινε ζωή.  

Το 1934, σε ηλικία 24 ετών μετακομίζει στην Αθήνα για να εργαστεί ως εισπράκτορας στην Εθνική Εταιρεία Ηλεκτρισμού (σημερινή Δ.Ε.Η.). Παράλληλα, γράφτηκε στον Παναθηναϊκό και έκανε αυτό που αγαπούσε, έτρεχε. Έτρεχε και με την ταχύτητα, προσπερνούσε τα προβλήματα που είχε στο μυαλό του.

Στυλιανός Κυριακίδης
Ο Στυλιανός Κυριακίδης με τις δάφνες του νικητή στο κεφάλι!

Μέχρι να αρχίσει ο πόλεμος, είχε κατακτήσει 18 χρυσά μετάλλια σε Πανελλήνιους και Παγκύπριους αγώνες, αγωνιζόμενος στα 1.000, στα 1.500, στα 5.000, στα 10.000 μ. και φυσικά στον Μαραθώνιο. Επίσης είχε διακριθεί και στους Βαλκανικούς αγώνες, κατακτώντας συνολικά έξι χρυσά μετάλλια.

Φυσικά, η μεγάλη στιγμή για εκείνον -μέχρι την επόμενη- ήταν η συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου το 1936. Ο Στυλιανός Κυριακίδης, αγωνίστηκε στον Μαραθώνιο και παρότι τερμάτισε ενδέκατος, «έσπασε» το στοιχειωμένο ρεκόρ του Σπύρου Λούη το όποιο κρατούσε ο Μαρουσιώτης Ολυμπιονίκης για σχεδόν 40 χρόνια.

Η επίδοση τού μικρόσωμου Κυριακίδη ήταν τόσο σπουδαία, που τον κάλεσε ο Λούης σπίτι του λέγοντάς του: «Παιδί μου Στέλιο, να τρέχεις πάντα, γιατί εμείς οι Έλληνες γεννηθήκαμε για να τρέχουμε. Μόνο έτσι καταφέραμε να ζήσουμε τόσους αιώνες».

Ένας… τυχερός ήρωας!

Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν δύσκολα. Το 1941 εισέβαλαν οι δυνάμεις του Άξονα στην Ελλάδα και σε όλη τη χώρα επικρατούσε πείνα και ανέχεια. Μισό κομμάτι ψωμί ήταν η προίκα που πήρε όταν παντρεύτηκε την αγαπημένη του Ιφιγένεια λίγους μήνες μετά.

Το 1943 στο Χαλάνδρι, συνελήφθη από Γερμανούς με άλλα 49 άτομα (τα οποία εκτελέστηκαν) εξαιτίας ενός φόνου Γερμανού στρατιώτη. Ο Γερμανός αξιωματικός υπηρεσίας ήταν μαραθωνοδρόμος και τον άφησε ελεύθερο, όταν βρήκε στο πορτοφόλι του την ταυτότητά του και την κάρτα διαπίστευσης των Ολυμπιακών Αγώνων του 1936 στο Βερολίνο.

Ο γιος του, Δημήτρης Κυριακίδης ανέφερε μετά από χρόνια: «Μια άλλη φορά, όταν οι Γερμανοί εισέβαλαν στο σπίτι μας, βρήκαν ένα άλμπουμ με φωτογραφίες από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. Στην πρώτη σελίδα ήταν ο Χίτλερ.“Χάιλ Χίτλερ!” είπαν και εξαφανίστηκαν. Έτσι δόθηκε εντολή να μην πηγαίνει κανείς στο σπίτι μας. Από τότε, ο πατέρας μου έκρυβε στο υπόγειό μας τους συμμάχους που έπεφταν με τα αλεξίπτωτα και έφευγαν αργότερα στην Αίγυπτο».

Ο αγώνας της Βοστώνης που τον έκανε θρύλο!

Το 1946, δύο χρόνια μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Στυλιανός Κυριακίδης συνέχισε να δουλεύει ως εισπράκτορας αλλά η κατάσταση στην Ελλάδα ήταν τραγική. Η χώρα βρισκόταν σε μια μεταβατική περίοδο και η πείνα συνέχισε να θερίζει…

Τότε, ο Τζον Κέλι, Αμερικανός συναθλητής του Κυριακίδη στους Ολυμπιακούς του Βερολίνου, προσκάλεσε τον Ελληνοκύπριο αθλητή στον 50ό μαραθώνιο της Βοστώνης. Εκεί που άλλοι θα το έβλεπαν ως έναν απλό αγώνα, ο Κυριακίδης είδε μια τεράστια ευκαιρία. Μια ευκαιρία να βοηθήσει τη χώρα του με οποιοδήποτε τίμημα, ακόμα και το θάνατο.

Η γερμανική Κατοχή είχε επηρεάσει τον Κυριακίδη κυρίως σωματικά. Είχε να τρέξει σε Μαραθώνιο πάνω από έξι χρόνια ενώ ο ίδιος είχε αδυνατίσει πολύ. Οι γιατροί που τον εξέτασαν, τον προειδοποίησαν πως δεν θα αντέξει και θα αποχωρήσει από τον αγώνα αλλά εκείνος το είχε βάλει σκοπό.

Στυλιανός Κυριακίδης
Ο Αμερικανός γιατρός εξετάζει τον Κυριακίδη…

Το σώμα του, δεν ήταν το μοναδικό εμπόδιο για τον Ελληνοκύπριο αθλητή καθώς τα εισιτήρια για να ταξιδέψει με αεροπλάνο ήταν πανάκριβα και το εικοσαήμερο ταξίδι με το καράβι, δεν θα του έδινε τη δυνατότητα να προπονηθεί. Έτσι, παρά τις αντιρρήσεις της συζύγου του, πούλησε την ηλεκτρική κουζίνα και το ραδιόφωνο του σπιτιού τους ενώ έλαβε κι από την εταιρεία που δούλευε μια επιταγή. Όταν η τράπεζα αρνήθηκε να του δώσει συνάλλαγμα είπε αγανακτισμένος στον διευθυντή: «Τρέχω για την Ελλάδα από το 1933. Αγωνίζομαι για τη γαλανόλευκη, δεν είμαι κανένας τυχοδιώκτης».
Τελικά, στις 4 Απριλίου 1946 επιβιβάστηκε για πρώτη φορά σε αεροπλάνο, πετώντας για Αμερική.

Εκεί, οι γιατροί αποποιήθηκαν της ευθύνης, βάζοντας τον Κυριακίδη να υπογράψει χαρτί που έλεγε, πως σε περίπτωση που πάθει κάτι, είναι ο ίδιος υπεύθυνος. Ήταν σχεδόν σίγουροι πως ο Κυριακίδης θα πέθαινε εν μέσω της διαδρομής, τόσο αδύναμος ήταν.

Συμβουλές και… αποκαλύψεις από τον Μόντσι!

«Το ξενοδοχείο στο οποίο διέμενα, το είχαν Έλληνες και μου είχαν δώσει το ελεύθερο να ανοίγω το ψυγείο όποτε θέλω και να τρώω ό,τι θέλω. Επίσης, ο μάγειρας, που λεγόταν Τζίμης καθότι Έλληνας ομογενής, μου έφτιαχνε κάθε μέρα μεγάλα μπιφτέκια για να πάρω δύναμη και βάρος. Έτσι κατάφερα να πάρω 4-5 κιλά γρήγορα και αυτό με βοήθησε πολύ».

Στις 12:00 τής 20ής Απριλίου του 1946, «ο κοκαλιάρης Έλληνας», όπως τον αποκαλούσαν οι τοπικές εφημερίδες, άρχισε να τρέχει μαζί με περίπου 120 συναθλητές του, τον 50ό Μαραθώνιο της Βοστώνης. «Ήρθα να τρέξω για επτά εκατομμύρια πεινασμένους Έλληνες», αυτά ήταν τα λόγια του πριν τον αγώνα κι αυτά τα λόγια γέμισαν πίστη κι ελπίδα τόσο τους συμπατριώτες του στην Ελλάδα, όσο και τους εκατοντάδες ομογενείς που είχαν μαζευτεί σε όλη τη διαδρομή του Μαραθωνίου για να τον υποστηρίξουν.

Ο Στυλιανός Κυριακίδης
Ο Στυλιανός Κυριακίδης στους δρόμους της Βοστώνης

«Ξεκίνησα τον αγώνα αργά, για να κρατήσω δυνάμεις. Είχα βάλει ως “σημάδια” μερικά κτήρια αλλά και τα μεταξωτά παντελόνια των συναθλητών μου».

Στο μέσο περίπου της διαδρομής, ο Στυλιανός Κυριακίδης επιτάχυνε, προσπερνώντας έναν-έναν τους αντιπάλους του. Με το «77» στο στέρνο (θεωρούσε τυχερό το «7» και οι διοργανωτές του έδωσαν το «77» για να έχει μεγαλύτερη τύχη), ο Κυριακίδης έφτασε τον προπορευόμενο Τζον Κέλι. Έλληνες ομογενείς κι Αμερικανοί ζητωκραύγαζαν υπέρ του. Πρωτόγνωρη εμπειρία.

Ο Κυριακίδης με τον Αμερικανό Κέλι στα αριστερά του και τον Γάλλο Κοτέ δεξιά του!
Ο Κυριακίδης με τον Αμερικανό Κέλι στα αριστερά του και τον Γάλλο Κοτέ δεξιά του!

«Καλά πας, Στέλιο! Έστω δεύτερος». Αυτά τα λόγια ενός Έλληνας ήχησαν σαν ένα μεγάλο καμπανάκι στα αυτιά του Κυριακίδη. Δεν ένιωθε πλέον το σώμα του, αλλά η καρδιά του συνέχιζε να του δίνει ζωή από το πουθενά. Το μυαλό του είχε θολώσει, αλλά η συνείδησή του δεν θα τον άφηνε να κοιμάται τα βράδια, έχοντας κρεμασμένο στο δωμάτιό του το αργυρό μετάλλιο.

Τότε συνέβη κάτι, που ο Κυριακίδης θυμόταν με συγκίνηση: «…είδα έναν ηλικιωμένο Έλληνα να τραβάει τα μαλλιά του και να λέει: “Για την Ελλάδα Στέλιο μου! Για τα παιδιά σου!”».

Ο Στυλιανός Κυριακίδης
Ο τερματισμός του Κυριακίδη…

«Ο κοκαλιάρης Έλληνας» που θα πέθαινε κατά τη διάρκεια του αγώνα, έδωσε όλα τα σωματικά του αποθέματα κατακτώντας τη νίκη και φωνάζοντας στον τερματισμό: «For Greece!».
Ο χρόνος που έκανε (2:29:27) αποτέλεσε τον καλύτερο στην Ευρώπη και για 22 χρόνια τον καλύτερο στην Ελλάδα ενώ έγινε ο πρώτος μη Αμερικανός ή Καναδός που νίκησε τον Μαραθώνιο της Βοστώνης.

Το πρωτοσέλιδο της “Αθλητικής Ηχούς”

Η αναγνώριση και το «Πακέτο Κυριακίδη»

Μετά το τέλος του αγώνα, ο Κυριακίδης δέχθηκε καταιγισμό ερωτήσεων αλλά εκείνος έδωσε μία και μόνο απάντηση: «Για μένα δεν θέλω τίποτα. Μόνο για την Ελλάδα. Σας παρακαλώ, μη ξεχάσετε τη χώρα μου».

Το φαβορί του αγώνα, Τζον Κέλι, ρωτήθηκε τι έφταιξε και δεν νίκησε κι εκείνος συγκινημένος είπε: «Πως θα μπορούσα να κερδίσω ποτέ έναν τέτοιον αθλητή; Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου κι αυτός για μια ολόκληρη πατρίδα».

Ο τίτλος της επόμενης Boston Sunday Post έγραφε: «Ο γιος του Φειδιππίδη», ενώ ο δημοσιογράφος της εφημερίδας αναφερόταν στον Έλληνα αθλητή με λόγια σεβασμού και υπέρμετρης εκτίμησης: «Έχω ξαναδεί πολλούς αθλητές να κλαίνε είτε από χαρά για το θρίαμβό τους είτε από λύπη για την ήττα τους. Αυτός ο Αθηναίος με τα ευγενή αισθήματα δάκρυσε αληθινά, με δάκρυα που έβγαιναν μέσα από τη δυνατή ελληνική καρδιά του. Μια καρδιά που δεν τον πρόδωσε στα 26 μίλια που διήνυσε, αλλά που κόντεψε να σπάσει όταν έφτασε στο τέρμα, τόσο από περηφάνια για τη νίκη του όσο και από θλίψη για τις κακουχίες που περνούσε η πατρίδα του».

Μαλντονάντο: Η ομάδα – μυστήριο της Ουρουγουάης

Ο Στυλιανός Κυριακίδης, παρέμεινε συνολικά έναν μήνα στις Η.Π.Α. καταφέρνοντας να μαζέψει 250.000 δολάρια για την Ελλάδα ενώ με πρωτοβουλία των Ελλήνων ομογενών, κατέφτασαν στη χώρα δύο καράβια με είδη πρώτης ανάγκης. Λίγους μήνες αργότερα και λόγω της έκτασης που είχε πάρει η νίκη του Κυριακίδη, η κυβέρνηση της Αμερικής έστειλε στην Ελλάδα ακόμα 400.000 δολάρια ενώ θεωρήθηκε ο πρώτος άνθρωπος που έτρεξε για φιλανθρωπικό σκοπό!

Ο Στυλιανός Κυριακίδης
Ο Στυλιανός Κυριακίδης κατά την επιστροφή του στην Ελλάδα

Στις 23 Μαΐου 1946, ο Κυριακίδης επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου περίπου ένα εκατομμύριο Έλληνες τον υποδέχθηκαν με τιμές ήρωα. Έπειτα, πραγματοποιήθηκε επίσημη τελετή στους Στύλους του Ολυμπίου Διός, όπου ο λόγος του δακρυσμένου αθλητή συγκίνησε το πλήθος. Η επιστροφή στο σπίτι του στην Φιλοθέη κράτησε 8 ώρες ενώ για πρώτη φορά μετά την Κατοχή, φωταγωγήθηκε η Ακρόπολη προς τιμήν του.

Το όνομά του δεν ξεθώριασε στα χρόνια…

Λίγα χρόνια μετά τη νίκη του στη Βοστώνη, του απονεμήθηκε από τον Βασιλιά της Ελλάδας, ο «Μεγαλόσταυρος του Φοίνικος». Επίσης τιμήθηκε για την προσφορά του από το δήμο της Αθήνας, του Πειραιά αλλά και από τον κυβερνήτη της Μασαχουσέτης.

"Το πνεύμα του Μαραθωνίου"
“Το πνεύμα του Μαραθωνίου”

Το 2004, ο δήμος Χόπκιντον της Μασαχουσέτης, αποκάλυψε ένα γλυπτό που αναπαριστά τον Στυλιανό Κυριακίδη να τρέχει και δίπλα του τον Σπύρο Λούη να του δείχνει τον δρόμο. Το ονόμασαν «Το πνεύμα του Μαραθωνίου» και το τοποθέτησαν ένα μίλι μακριά από το σημείο εκκίνησης.

Η συνέχεια της ζωής του και το τέλος της…

Ο Στυλιανός Κυριακίδης συνέχισε να αγωνίζεται για λίγα χρόνια και κατάφερε να λάβει μέρος και στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου του 1948, χωρίς όμως επιτυχία. Τότε, αποχωρίστηκε την ιδιότητα του αθλητή και αφιέρωσε το υπόλοιπο της ζωής του βοηθώντας και προτρέποντας τους νέους να ασχοληθούν με τον αθλητισμό, μέσω του «Αθλητικού Ομίλου Φιλοθέης» που ίδρυσε ο ίδιος.

Τα διαπιστευτήρια του Κυριακίδη από τις δύο Ολυμπιάδες που έλαβε μέρος…

Άφησε την τελευταία του πνοή στις 10 Δεκεμβρίου του 1987 στην Αθήνα και τάφηκε στον Πύργο Κορινθίας που είχε το εξοχικό του. Γεμάτος από εμπειρίες και αναμνήσεις. Καλές και κακές. Ήταν ένας άνθρωπος που απέδειξε πως ένας αθλητής μπορεί να γίνει πρότυπο αλλά και «σημαία» μιας ολόκληρης χώρας. Έδειξε πως η ιδεολογία, είναι η μεγαλύτερη αρετή κι εμείς οι νεότεροι τον ευχαριστούμε που διαβάζοντας την ιστορία του, αντλούμε δύναμη και μετά από μόλις 1.500 λέξεις γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.

Ο Στυλιανός Κυριακίδης ήταν ένας ήρωας με φτερά στα πόδια και φλόγα στην ψυχή…

Πηγές: wikipedia.com, ert.gr

1 Σχόλιο

Σχετικά Άρθρα

1 Σχόλιο

Χακίμ Ζιγιές: Ο μάγος του... Λονδίνου - InTheZone.gr 20 Ιουνίου 2020 - 12:24

[…] Στυλιανός Κυριακίδης: Ο Ελληνοκύπριος μαραθωνοδρόμος … […]

Απάντηση

Γράψτε ένα σχόλιο

To InTheZone.gr χρησιμοποιεί cookies ώστε να μπορεί να σας παρέχει την καλύτερη δυνατή εμπειρία πλοήγησης. Ελπίζουμε να είστε εντάξει με αυτό, εάν όχι μπορείτε να μην το αποδεχτείτε. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

error

Αν σας αρέσουν οι ιστορίες μας, ακολουθήστε μας :)

YouTube
Instagram