Αρχική ΜΠΑΣΚΕΤΕλλάδα Σπανούλης: Should I Stay or Should I Go?

Σπανούλης: Should I Stay or Should I Go?

από Γιάννης Γιανναράκης

Ο Βασίλης Σπανούλης ετοιμάζεται για το σημαντικότερο καλοκαίρι της ζωής του μέχρι το… επόμενο. Όμως, κατά πόσο η απόφαση του μπορεί να οδηγήσει σε ευεγερσία, έναν οργανισμό που πρέπει, αλλά δεν θέλει, ίσως και μπορεί να ζήσει μακριά του;

Η αυλαία του μπασκετικού Ολυμπιακού στην Ευρωλίγκα κόντρα στην Χίμκι ήταν πολύ διαφορετική από αυτό που πολλοί περίμεναν, όταν οι ερυθρόλευκοι έπαιρναν το ροζ φύλλο αγώνα στο Τελ Αβίβ, ρίχνοντας στο καναβάτσο την Μακάμπι. Από τότε, μεσολάβησαν αρκετές ήττες, πολλές εκ των οποίων αυτοκτονίες.

Μια ψυχολογική κόντρα στην Ζάλγκιρις, μια ψυχολογική αμέσως μετά με θύτη τον Παναθηναϊκό.

Το τελικό πρόσημο του Ολυμπιακού της σεζόν 2020/21 δεν ξεπερνάει την βάση και για αυτό φταίνε πολλά. Μεταγραφικές επιλογές, προπονητικές επιλογές, απουσία κόσμου, κρούσματα κορωνοϊού κλπ, κλπ. Το κερασάκι στην τούρτα της μετριότητας ναι μεν ήταν γλυκό, όμως η νίκη των Πειραιώτων εις βάρος της ομάδας-ντροπής για την ιστορία της διοργάνωσης (με κάθε σεβασμό στην προσπάθεια παικτών και προπονητών) δεν μπορούσε να επισκιάσει τους προβολείς από την λάμψη ενός.

Είναι γεγονός πως κανένας Έλληνας αθλητής δεν θα μπορέσει ποτέ να βάλει τον εαυτό του πάνω από μια ελληνική ομάδα. Αν όμως θέλουμε να μιλήσουμε για παραδείγματα παικτών που έφτασαν κοντά σε αυτή την… ιεροσυλία, ο Βασίλης Σπανούλης δεσπόζει ακαριαία στην λίστα. Ο άνθρωπος που άλλαξε την σύγχρονη ιστορία του Ολυμπιακού, από έναν μαραμένο σύλλογο που έψαχνε καταξίωση σε μια ομάδα που έφτασε σε τέσσερις τελικούς εντός μιας εξαετίας.

Αυτός λοιπόν ο μπασκετμπολίστας, άφησε και αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο απόσυρσης του από την ενεργό δράση στο τέλος της σεζόν. Όπερ και σημαίνει πως πριν λίγες ώρες, ο Βασίλης Σπανούλης μπορεί και να αγωνίστηκε για τελευταία φορά με την ερυθρόλευκη φανέλα. Επειδή όμως με τις πιθανότητες δεδομένα δεν παρουσιάζεις, πάμε να αναλύσουμε τις πτυχές μιας απόφασης που δεν βαραίνει μόνο τον Kill-Bill, αλλά ολόκληρο τον οργανισμό που τον “αγκάλιασε” πριν από 11 χρόνια.

Τοποθετώντας βασικούς άξονες στην διαδρομή, ας ορίσουμε με το φτωχό μας μυαλό το πιθανό και μη μέλλον ενός σύγχρονου μύθου, ο οποίος ακροβατεί ανάμεσα στις φωνές του συναισθήματος και τα απαγορευτικά της λογικής:

Η συμφωνία με τον… διάβολο

Ας το παραδέχθουμε. Είτε είναι μπασκετικά θεμιτό, είτε όχι, η μπάλα βρίσκεται στο παρκέ του παίκτη, όχι της διοίκησης. Θεωρώ ουτοπικό, ειδάλλως επικίνδυνο το σενάριο περί απόρριψης του Σπανούλη από τον Ολυμπιακό για το αγωνιστικό σκέλος της νέας σεζόν, αν ο ίδιος θελήσει να συνεχίσει την καριέρα του. Δεν γίνεται η σημαία ενός συλλόγου να πετάχτει σαν… ληστής από το τρένο. Η προσφορά του, εντός και εκτός παρκέ, είναι υπέρμετρη για τα δεδομένα μιας ομάδας που ψάχνει πάλι τον δρόμο προς την κορυφή. Όπως πολύ σωστά είχε πει ο Γιώργος Μπόγρης: “Χωρίς τον Σπανούλη, ακόμα και η προθέρμανση είναι πιο χαλαρή”!

Ωστόσο, δεν υπάρχει μόνο αυτή η πλευρά του νομίσματος.

Όσο δύσκολη θεωρείται η πραγμάτωση του παραπάνω σεναρίου, άλλο τόσο είναι μια ακριβώς αντίθετη στρατηγική. Ο Ολυμπιακός δεν μπορεί, μα κυρίως, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να στηριχτεί σε ένα 39χρονο γκαρντ. Και εδώ δεν υπάρχουν “ναι μεν, αλλά”, όπως φέτος, όπου η θέση του Σπανούλη ουσιαστικά έβγαλε εκτός συζήτησης την απόκτηση ενός κοντού με ικανότητα σε καταστάσεις απομόνωσης.

Ο αρχηγός των ερυθρολεύκων (πρέπει να) γνωρίζει πως η πιθανή επιστροφή του θα συνοδευτεί με χρόνο ακόμα λιγότερο κι από τον περσινό, εκτός αν οι εξελίξεις επιτρέψουν στον Ολυμπιακό να επιστρέψει στην Α1. Οτιδήποτε διαφορετικό, εκτός από απόδειξη ελλειπούς σχεδιάσμου, θα αποτελεί δείγμα διαπραγματευτικής δειλίας από πλεύρας διοίκησης και ΜΟΝΟ. Γιατί;

Το ενδεχόμενο Last Dance δεν πρέπει να γίνει… Ζάλογγο

Ας δεχτούσε ότι ο Σπανούλης υπογράφει συμβόλαιο ενός έτους. Δυστυχώς, είδικα αν ο Ολυμπιακός δεν συμμετέχει στην Α1, η ερχόμενη σεζόν θα βρει τους ερυθρόλευκους μπροστά σε δύο μεγάλες υποχρεώσεις. Την είσοδο στα Playoffs της Ευρωλίγκας και την ταυτόχρονη… παρέλαση του Σπανούλη ανά την Ευρώπη. Επιτρέψτε μου να έχω σοβαρές επιφυλάξεις για το κατά πόσο είναι βιώσιμος αυτός ο συνδυασμός…

Βλέπετε, όσο άτοπο κι αν είναι το παράδειγμα, ο Κόμπι στην τελευταία σεζόν του δεν έπαιζε στους Λέικερς, έπαιζε στην χειρότερη ομάδα της Δύσης. Ο Ναβάρο στο κύκνειο άσμα του δεν αγωνίζοταν σε κάποιο Final Four, άλλά ήταν εκτός οκτάδας. Ο Νοβίτσκι δεν έβλεπε το άστρο του Ντόντσιτς να ανατέλει, δεχόταν πως θα είναι μέρος μιας rebuilding χρονιάς, μένοντας εκτός post-season. Είναι άπειρα τα παραδείγματα ηρώων που αποχωρούν μακριά από την ομαδική δόξα.

Η περίπτωση του Διαμαντίδη δεν είναι σίγουρα μια από αυτές, όμως μιλάμε για έναν παίκτη που στην τελευταία σεζόν του έψαχνε ακόμα ευκαιρίες για να πάρει… ανάσες, γιατί αγωνιζόταν πάνω από 30 λεπτά!

Έχει ο νέος Ολυμπιακός την ευχέρεια να διαθέσει στον Σπανούλη τον… χώρο που χρειάζεται; Έχει ο Σπανούλης τα… πόδια για να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων; Θα έγραφα την λέξη διάθεση, αλλά θα ήμουν τουλάχιστον ιερόσυλος να αμφισβητήσω κάτι τέτοιο για έναν αθλήτη-προσωποποίηση του μπάσκετ.

Εκείνος όμως που αμφισβήτει με πράξεις, αλλά και προσφάτως με λόγια το αγωνιστικό (και μόνο) απόθεμα του “Kill-Bill”, είναι ο καθοδηγητής του.

Το θέλημα και η εντιμότητα του Μπαρτζώκα

Μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας, ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν θα… πέσει και σε κατάθλιψη αν το όνομα του Σπανούλη διαγραφεί από το ρόστερ της ερχόμενης σεζόν. Ο προπονητής των ερυθρόλευκων παρέλαβε καμμένη γη πέρσι, λέγοντας πως βρήκε ένα “ελκυστικό πρότζεκτ” στο Λιμάνι της καρδιάς του. Διότι, για να το θέσουμε τελείως ωμά, πρέπει να αγαπάς πολύ μια ομάδα για να επιστρέψεις στον τόπο του… εγκλήματος, με την κυριολεξία του όρου.

Το κατά πάσο έναμιση χρόνο μετά νιώθει δικαιώμενος για την επιλογή του είναι μια κουβέντα ημιτελής. Αυτό που χαίρει άκρας… ολοκλήρωσης είναι η επιθυμία του πολύπειρου τεχνικού να χτίσει την επόμενη όπως οραματίζεται, αλλά και όπως δικαιούται. Οι προθέσεις του, για όποιον δεν τις διέκρινε, ήταν εμφανείς στις δηλώσεις του μετά το ματς με την Χίμκι.

Στην συνέντευξη τύπου, όταν κλήθηκε να απαντήσει σε ερώτηση συναδέλφου για το κατά πόσο αρμόζει στον Σπανούλη μια απόσυρση σε άδειο γήπεδο κόντρα στην Χίμκι, ο προπονητής του Ολυμπιακού έδωσε μια απάντηση που έχαιρε… τρομακτικής ειλικρίνειας:

Θα είναι κρίμα να σταματήσει ο Σπανούλης σε ματς σε άδειο γήπεδο, αλλά αν ο Covid-19 είναι για άλλα πέντε χρόνια, θα σταματήσει στα 45; Αυτός ο άνθρωπος χρειάζεται standing ovation, εννοείται, αλλά το μπάσκετ δεν είναι τόσο απλό, όλοι εσείς και οι φίλαθλοι το βλέπετε συναισθηματικά, εγώ θα το δω ρεαλιστικά, είμαι υποχρεωμένος, γιατί εμένα θα κράζετε μετά όλη τη χρονιά“.

Ξεπερνάμε το εσφαλμένο χιούμορ πέρι Covid, μόνο και μόνο λόγω του μεγέθους του Σπανούλη και επικεντρωνόμαστε στο δεύτερο κομμάτι της δήλωσης. Πραγματικά, πόσο δίκιο έχει;

Δεν είμαστε εδώ για να χωρίσουμε σε στρατόπεδα, ούτε για να δαιμονοποιήσουμε κατάστασεις, όμως πρέπει να αποδεχθούμε την πραγματικότητα. Εγώ, εσύ κι ο κάθε φίλαθλος του μπάσκετ θέλει να δει τον Σπανούλη να αγωνίζεται και την νέα σέζον, προκειμένου να γνωρίσει την αποθέωση που του αρμόζει. Θα συμβεί όμως αυτό, αν η παρουσία του είναι διακοσμιτική; Διότι δεν φαντάζομαι πως πιστεύει κάποιος πως ακόμα και αυτό το τέρας εργατικότητας αντέχει πάνω από 15 λέπτα στο κορυφαίο επίπεδο σε αυτή την ηλίκια.

Ας θέσουμε λοιπόν ένα υποθετικό ερώτημα.

Αν του χρόνου τέτοια εποχή, ο Σπανούλης αποχώρει παροπλισμένος, με λιγότερο από 10 λεπτά μ.ο., ποιος θα φταίει; Ο ίδιος, η διοίκηση, ή το εξιλαστήριο θύμα;

Θα τολμήσω να ρισκάρω λέγοντας το εξής. Παρότι είμαι βέβαιος πως ο σεβασμός του Μπαρτζώκα προς τον Σπανούλη είναι απεριόριστος, ενδεχόμενη παραμονή του “Kill-Bill” σημαίνει πως ο τεχνικός των Πειραιωτών οφείλει να… “γεννήσει” δέκα λεπτά σε κάθε αγώνα για την σημαία του συλλόγου.

Εκτός, αν σκοπεύει να θέσει ένα μη ανατρέψιμο δίλημμα στην διοίκηση. Ή εγώ ή αυτός. Δεν το θεωρώ πιθανό, ωστόσο δεν θα το απέκλεια, παρότι θέλει πολλά… guts, με την καλή ή την κακή έννοια, για να τοποθετήσεις τον εαυτό σου απέναντι από ένα τέτοιο πρόσωπο. Όσοι επιχείρησαν να το κάνουν στο παρελθόν, απέτυχαν παταγωδώς.

To πρώτο πάθημα και η ειδοποιός διαφορά

Κι όμως, ο Γιώργος Μπαρτζώκας έχει βρεθεί σε κατά κάποιον τρόπο παρόμοια θέση στο παρελθόν. Την σεζόν 2016/17, όντας προπονητής της Μπαρτσελόνα, κλήθηκε να αντιμετωπίσει την περίπτωση του Χουάν Κάρλος Ναβάρο, ο οποίος βρισκόταν στην δύση της αθλητικής καριέρας του. Αποτέλεσμα;

Το τοτέμ της Μπάρτσα πραγματοποίησε την χειρότερη σεζόν της καριέρας του και την μοναδική του με κάτω από 100 πόντους στα ευρωπαϊκά κύπελλα (91 σε 16 αγώνες)! Από την άλλη, ο Έλληνας τεχνικός απομακρύνθηκε κακήν κακώς, πληρώνοντας τα σπασμένα της αγωνιστικής καθίζησης έλεω μιας σειράς τραυματισμών, αλλά και των χειρισμών του στην περίπτωση του “θρύλου” της ομάδας.

Ωστόσο, όποιος παραλληλισμός κι αν γίνει με το σήμερα, πρέπει να τεθεί γύρω από μια βασική διαφορά. Ο Ναβάρο στα στα 36 του ήταν μια σκιά του κρατερού εαυτού του, αν θέλουμε να το θέσουμε πολύ κομψά. Ο Σπανούλης στα 38 του παραμένει παίκτης Ευρωλίγκα, ακόμα κι αν (προφανώς) δεν μπορεί να πράξει όσα έπραττε πριν πέντε χρόνια από πλευράς διάρκειας.

Εν κατακλείδι

Ο Βασίλης Σπανούλης βρίσκεται μπροστά σε μια απόφαση-ορόσημο για την ζωή του και ο Ολυμπιακός μπροστά σε μια χρονιά-ορόσημο για το μέλλον του. Δεν νοείται ένας μύθος του ευρωπαϊκού μπάσκετ να αποχωρήσει σε άδειο γήπεδο, ούτε με… ταξί, όπως ο Νίκος Γκάλης μετά την ρήξη με τον Κώστα Πολίτη. Όμως, τώρα είναι ώρα για ειλικρινείς κουβέντες, με σκληρά συμπεράσματα και αποφάσεις.

Το κεφάλαιο “Σπανούλης” πρέπει να κλείσει όσο το δυνατόν πιο βελούδινα για τον ερυθρόλευκο οργανισμό. Είτε φέτος, είτε του χρόνου. Στο τέλος της ημέρας, μιλάμε για αθλητισμό. Ένα κοινωνικό αγαθό που κατακλείζεται με συναισθήματα. Πόσο εύκολο είναι ανάμεσα σε αυτά να χωρέσει η λογική;

Το σίριαλ απέχει ακόμα από τους τίτλους τέλους του και περιμένουμε με έντονη περιέργεια να δούμε τους χειρισμούς των εμπλεκόμενων. Στο φινάλε, έχει ΤΕΡΑΣΤΙΑ επικοινωνιακή και όχι μόνο σημασία, πως ένας οργανισμός θα χειριστεί το κύκνειο άσμα του μεγαλύτερου αθλητή του. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο μπασκετικό τμήμα…

Υ.Γ. Δεδομενου του μπασκετικού εγωισμού του “Kill-Bill”, πιστεύω πως το προολυμπιακό τουρνουά του Καναδά έχει να μας προσφέρει πολλές αξιομνημόνευτες στιγμές. Ευελπιστώ με την καλή έννοια…

Διαβάστε επίσης:

Βεζένκοφ: Η παρηγοριά έχει επίγευση… επανάστασης

Μπόλντγουϊν: Η εκδίκηση ενός… σημαδεμένου

0 Σχόλιο

Σχετικά Άρθρα

Γράψτε ένα σχόλιο

To InTheZone.gr χρησιμοποιεί cookies ώστε να μπορεί να σας παρέχει την καλύτερη δυνατή εμπειρία πλοήγησης. Ελπίζουμε να είστε εντάξει με αυτό, εάν όχι μπορείτε να μην το αποδεχτείτε. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα