Αρχική ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΕθνικές ομάδες Όσκαρ Ταμπάρες: Ο μαέστρος μιας Λατινοαμερικάνικης ορχήστρας

Όσκαρ Ταμπάρες: Ο μαέστρος μιας Λατινοαμερικάνικης ορχήστρας

από Θάνος Κονταξής
Όσκαρ Ταμπάρες

Θέσπισε το «proceso», οδήγησε την Ουρουγουάη σε επιτυχίες που θύμισαν το ένδοξο παρελθόν και παρά την εκφυλιστική του ασθένεια, συνεχίζει να προσφέρει αγέρωχος στη χώρα που αγαπά παθολογικά. Ο Όσκαρ Ταμπάρες σαν… δάσκαλος μας έμαθε πως αν τα όνειρά σου δεν σε τρομάζουν, δεν είναι αρκετά μεγάλα.

«Πρέπει πάντα να σκληραίνεις τον εαυτό σου, χωρίς να χάνεις την τρυφερότητά σου», αυτό το μότο που χαρακτηρίζει απόλυτα τον Ταμπάρες είναι και το πρώτο πράγμα που βλέπεις κανείς μόλις μπει στο γραφείο τού σπιτιού του στο Μοντεβίδεο. Κομμουνιστής από… κούνια και μεγάλος λάτρης του Τσε Γκεβάρα. Τόσο παθιασμένος που ονόμασε την κόρη του Τάνια, από την τελευταία σύντροφο του ιστορικού επαναστάτη.

Βρήκε ταύτιση στα γραπτά του φίλου και συμπατριώτη του, Εντουάρντο Γκαλεάνο. Ως προπονητής διάβαζε μια συγκεκριμένη παράγραφο σε κάθε παίκτη του: «Δεν είμαι παρά ένας ζητιάνος που περιφέρεται ανά τον κόσμο, παρακαλώντας για λίγο καλό ποδόσφαιρο στα γήπεδα. Ένα καλό παιχνίδι, για το Θεό. Και όταν η ευχή πραγματοποιείται, πανευτυχής για το θαύμα, λίγο με νοιάζει ποια ομάδα ή ποια χώρα παίζει».

Όσκαρ Ταμπάρες

Αυτές οι λέξεις είναι και εκείνες που οδήγησαν τον Ταμπάρες σε όλη του την καριέρα. Αγάπησε το ποδόσφαιρο και το αποζητούσε κάθε στιγμή, σαν αδύναμος και εθισμένος. Περισσότερο όμως, από το «βασιλιά των σπορ», αγάπησε τη χώρα του.

Μία μικρή χώρα με μόλις 3.5 εκατομμύρια κατοίκους, την οποία χαρακτηρίζουν ως «η Ελβετία της Νότιας Αμερικής». Αυτό γιατί διαφέρει από τις υπόλοιπες, διαθέτει υψηλά επίπεδα αλφαβητισμού και ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά διαφθοράς. Παρά τον μικρό της πληθυσμό, η Ουρουγουάη είναι ένα έθνος που έχει προσφέρει όσο λίγες στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

Είναι η κάτοχος του πρώτου Παγκοσμίου Κυπέλλου κι αυτή που δημιούργησε το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό κάζο στην ιστορία του αθλήματος, το «Μαρακανάσο». Μας έχει χαρίσει χαρισματικούς σκόρερ, όπως ο Σουάρες, ο Καβάνι και ο Φορλάν. Αλλά και άλλους μου εισήγαγαν στην ποδοσφαιρική διάλεκτο το… Λατινοαμερικάνικο τάκλιν. Αρεβάλο Ρίος, Ντιέγο Γοδίν και Ντιέγο Λουγάνο.

Παράτησε τις μπάλες κι έπιασε τα βιβλία… για λίγο

Ο Όσκαρ Ταμπάρες είχε πάντα τη λογοτεχνία μέσα του. Ίσως η παρέα με τον Γκαλεάνο να έπαιξε κάποιο ρόλο. Το θέμα είναι όμως, πως μόλις αποσύρθηκε από την ενεργό δράση σε ηλικία 32 ετών αποφάσισε να γίνει δάσκαλος.

Ο Ταμπάρες ως δάσκαλος…

Αυτή η… τρέλα ήταν αρκετή για να του κολλήσουν το προσωνύμιο «δάσκαλος» στην πρώτη ομάδα που προπόνησε μετά τις… σχολικές του περιπέτειες. Αυτό το λίγο διάστημα που πέρασε στις τάξεις τον βόηθησε να δει το ποδόσφαιρο πιο καθαρά. Τον βόηθησε να κατανοήσει το άθλημα καλύτερα. Να το δει από μία άλλη οπτική, κάτι που δεν το είχε κάνει ποτέ ως τότε.

Έτσι, δεν άργησε να αναλάβει την Μπέλα Βίστα, την ομάδα στην οποία αγωνίστηκε τελευταία φορά. Ακολούθησαν κάποια μικρά περάσματα από την Ντανούμπιο, την Μοντεβίδεο Γουόντερερς και την κ-20 της Ουρουγουάης. Ως τεχνικός της τελευταίας μάλιστα, γνώρισε και την πρώτη του διάκριση, κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 1983.

Ο Ταμπάρες ως παίκτης της Μπέλα Βίστα

Οι πρώτοι τίτλοι και οι φίλοι μιας ολόκληρης ζωής…

Τον Ιανουάριο του 1987 ανέλαβε την Πενιαρόλ κι εκεί το όνομά του άρχισε να παίρνει την αναγνωρισιμότητα που του άξιζε. Μία κατάκτηση Κόπα Λιμπερταδόρες (το πέμπτο και τελευταίο της ομάδας ως και σήμερα), μία τεράστια αποτυχία στο εγχώριο πρωτάθλημα μετά από δύο σερί τίτλους και ένας χαμένος τελικό στο Διηπειρωτικό Κύπελλο (με 2-1 από την Πόρτο του Τόμισλαβ Ίβιτς) του άνοιξαν για πρώτη φορά την πόρτα της εθνικής Ουρουγουάης.

Ο Ταμπάρες οδήγησε αρχικά τη «σελέστε» στον τελικό του Κόπα Αμέρικα το 1989, αποκλείοντας την Αργεντινή του Μαραντόνα και χάνοντας τελικά τον τίτλο από τη Βραζιλία στο Μαρακανά. Ένα χρόνο μετά στα γήπεδα της Ιταλίας, έφτασε ως τους «16» της διοργάνωσης όταν και έμεινε εκτός συνέχειας από τους οικοδεσπότες Ιταλούς. Η νίκη όμως, που πέτυχε η Ουρουγουάη στον όμιλο επί της Νότιας Κορέας ήταν και η πρώτη της χώρας σε Μουντιάλ από το 1970.

Ο Ταμπάρες ως προπονητής της Μπόκα, ματωμένος και δίπλα στον Μπαιτστούτα!

Ακολούθησε η Μπόκα Τζούνιορς, με την οποία κατέκτησε ένα Σούπερ Καπ Λιμπερταδόρες και μία Απερτούρα, τίτλοι που… γεφύρωσαν το χάσμα μεταξύ Νοτίου Αμερικής και Ευρώπης.

Εκείνη την τριετία, ο Ταμπάρες γνώρισε τρεις ανθρώπους που έμελλε να μείνουν κοντά του για ως και σήμερα. Μάριο Ρεμπόλιο, Σέλσο Οτέρο και Χοσέ Χερέρα, αποτελούν την προπονητική ομάδα του Ουρουγουανού τεχνικού από τα τέλη της δεκαετίας του 80’ μέχρι και σήμερα ενώ παραμένουν οι τρεις καλύτεροί του φίλοι.

Η άδοξη περιπέτεια της Ευρώπης…

Ο Όσκαρ Ταμπάρες διέσχισε τον Ατλαντικό πρώτη φορά για… επαγγελματικό λόγο το 1994, όταν και ανέλαβε την Κάλιαρι. Στην ομάδα της Σαρδηνίας παρέμεινε για δύο χρόνια και χωρίς να κάνει κάποια σπουδαίο παρουσία, τον προσέλαβε η Μίλαν.

Στον πάγκο των «ροσονέρι» έμεινε για μόλις έξι μήνες και μετά από μία ήττα με 3-2 στην έδρα της Πιασέντσα, ο Ταμπάρες έμεινε χωρίς ομάδα. Τη Μίλαν βέβαια, ανέλαβε μετά ο Αρίγκο Σάκι, οπότε… κάθε εμπόδιο για καλό.

Ο Ουρουγουανός προσπάθησε να περάσει το δικό του προπονητικό μοντέλο στις ευρωπαϊκές ομάδες αλλά δεν βρήκε ποτέ τη φόρμουλα για να το καταφέρει. Μετά την αποτυχία με τη Μίλαν, ακολούθησε η Οβιέδο και ακόμα ένα μονοετές πέρασμα από την Κάλιαρι πριν επιστρέψει στην Νότιο Αμερική. Εκεί, ανέλαβε για τέσσερα ματς την Βέλεζ και για 12 παιχνίδια την Μπόκα Τζούνιορς κι έκτοτε ο «μαέστρος» σίγησε…

Η ιδεολογία του και ο τρόπος που ήθελε να παίζουν οι ομάδες του φαινόταν ξεπερασμένος μπροστά στις τακτικές του Κρόιφ, τις οποίες ήθελε να εφαρμόζει κάθε κλαμπ τότε. Αποφάσισε να αποσυρθεί, έστω και προσωρινά και να σκεφτεί πολύ την επόμενη κίνησή του. Οι «σφαλιάρες» ήταν πολλές και διαδοχικές.

Η μεγάλη επιστροφή στην Ουρουγουάη και η θέσπιση του «proceso»…

Ήταν Μάρτιος του 2006, το Μουντιάλ της Γερμανίας ήταν προ των πυλών και η εθνική ομάδα της Ουρουγουάης ετοιμαζόταν για… διακοπές. Η πορεία της ομάδας στα προκριματικά ήταν τραγική. Ωστόσο η πέμπτη θέση τής έδινε την ευκαιρία να διεκδικήσει την πρόκρισή της στη «μεγάλη γιορτή» μέσω των πλέι-οφ. Ούτε εκεί όμως, κατάφερε να φανεί αντάξια. Η ήττα από την Αυστραλία στα πέναλτι σήμανε ακόμα μία αποτυχία.

Ο κόσμος ήταν εξαγριωμένος και υποστήριζε πως οι ποδοσφαιριστές είχαν έλλειψη κινήτρου. Πίστευαν πως έπαιζαν σκόπιμα με μειωμένη απόδοση καθώς κρατούσαν δυνάμεις για τους συλλόγους τους. Η Ομοσπονδία έψαχνε έναν ηγέτη για την άκρη του πάγκου και τον βρήκε στο πρόσωπο του Όσκαρ Ταμπάρες.

Παρά την προχωρημένη ηλικία του, ήταν 60 ετών τότε, και την τετραετή απουσία του από τους πάγκους, όλοι πίστεψαν πως βρήκαν τον άνθρωπο για να τους «κάνει τη δουλειά» και ο Ταμπάρες τους ανταπέδωσε την εμπιστοσύνη.

Αρχικά, θέσπισε το «Proceso de Institucionalización de Selecciones y la Formación de sus Futbolistas». Ελληνιστί, τη διαδικασία ένταξης όλως των διεθνών ποδοσφαιριστών, όλων των ηλικιών, σε ένα συγκεκριμένο σύστημα. Από την κ-15 μέχρι την πρώτη ομάδα, όλοι θα άρχισαν να αγωνίζονται με 4-3-3 και υπό το πλαίσιο μίας παγιωμένης τακτικής.

Με αυτό τον τρόπο, ο Ταμπάρες εξασφάλιζε τη χημεία και την τακτική προσήλωση της ομάδας του, χωρίς να χρειαστεί να ξεκινάει με κάθε παίκτη του από το σημείο μηδέν. Το σχέδιο του, ήταν τόσο απλό και συνάμα τόσο επιτυχημένο που από το 2016, οι 10 από τους 11 ρεκορντμαν συμμετοχών της «σελέστε» είναι αποτέλεσμα του «proceso».

Οι επιτυχίες ήρθαν γρήγορα!

Μόλις τέσσερα χρόνια μετά την πρόσληψή του, ο Όσκαρ Ταμπάρες είχε φτιάξει ένα σύνολο με σκληροτράχηλους, τεχνίτες και παθιασμένους ποδοσφαιριστές. Έτοιμους να βάλουν τα πόδια τους στην φωτιά σε κάθε φάση.

Η τέταρτη θέση στο Κόπα Αμέρικα του 2007 ήταν η αρχή καθώς ακολούθησε η άκρως επιτυχημένη παρουσία της Ουρουγουάης στη Νότιο Αφρική.

Εκεί, η ομάδα του Ταμπάρες έφτασε ως τα ημιτελικά, σημειώνοντας μάλιστα τις πρώτες της νίκες μετά το 1990, επί εποχής… Ταμπάρες και πάλι. Η Ολλανδία ήταν αυτή που στέρησε από τη «σελέστε» την παρουσία της σε έναν τελικό Μουντιάλ για πρώτη φορά από το 1950. Αυτή η διοργάνωση, ίσως ήταν και η τελευταία μεγάλη παράσταση του σπουδαίου Ντιέγο Φορλάν, ο οποίος αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ (μαζί με τους Μίλερ, Σνάιντερ και Βίγια) αλλά και καλύτερος παίκτης.

Με την επιστροφή της ομάδα από τη Νότιο Αφρική, ο κόσμος είχε κατακλείσει το αεροδρόμιο και τους δρόμους, θέλοντας να υποδεχθεί εκείνον και τους παίκτες του σαν ήρωες.

Στην ομιλία του δεν θριαμβολόγησε, είπε απλά όσα πίστευε: «Είμαστε έκπληκτοι, συγκινημένοι, εντυπωσιασμένοι, ενθουσιασμένοι. Πάνω απ’ όλα, όμως, είμαστε ευγνώμονες. Η αγάπη σας ξεπερνά κάθε προηγούμενο, δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν αυτό που βιώνουμε σήμερα. Το ξέρω πως το σωστό και το δίκαιο είναι να γιορτάζουμε τις νίκες, τις επιτυχίες, τα κύπελλα. Σήμερα, όμως, με την αντίδρασή σας και την παρουσίας σας εδώ, αποδεικνύετε ότι το μήνυμα που προσπαθούσα τόσα χρόνια να μεταδώσω, έφτασε στους αποδέκτες του. Η επιτυχία δεν είναι συνδεδεμένη μόνο με τη νίκη. Αλλά με τον μόχθο, με την προσπάθεια, αυτό δίνει αξία σε ό,τι κάνουμε. Η επιτυχία κρύβεται στις δυσκολίες που συναντάμε κι άλλοτε τις ξεπερνάμε, άλλοτε όχι. Διακρίνεται στον αγώνα της καθημερινής ζωής, συγκεντρώνεται στο ενεργό πνεύμα που διαρκώς θέτει νέες προκλήσεις. Η διαδρομή είναι η ανταμοιβή. Σας ευχαριστώ! Uruguay nomás»!

Έκανε την Ουρουγουάη και πάλι σπουδαία…

Έκτοτε, ο Ταμπάρες οδήγησε την Ουρουγουάη σε ακόμα τέσσερις διοργανώσεις Κόπα Αμέρικα (κατακτώντας μάλιστα αυτό του 2011), στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο, στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών το 2013 αλλά και σε ακόμα δύο Μουντιάλ.

Σε αυτό το διάστηκα, ο Όσκαρ Ταμπάρες ψηφίστηκε καλύτερος ομοσπονδιακός τεχνικός του 2011, του απονεμήθηκε από την FIFA μετάλλιο για την προσφορά του στο ποδόσφαιρο ενώ «έσπασε» και κάμποσα ρεκόρ. Έγινε ο προπονητής με τις περισσότερες συμμετοχές στα προκριματικά της Νοτίου Αμερικής. Επίσης, έγινε ο ομοσπονδιακός προπονητής με τα περισσότερα ματς εκπροσωπώντας μία μόνο χώρα, ο τέταρτος με τις περισσότερες συμμετοχές στο Κόπα Αμέρικα ενώ με την πρόκριση της Ουρουγουάης στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας, έγινε ο γηραιότερος προπονητής σε αγώνα της διοργάνωσης.

Με εκείνον στον πάγκο, η «σελέστε» έγινε και πάλι ομάδα-φόβητρο. Έγινε η χώρα που μπαίνει συχνά-πυκνά ανάμεσα από το δίπολο Αργεντινής-Βραζιλίας, μάλιστα αρκετές φορές τις προσπερνούσε. Πέρασε από έδρες, όπως η Λα Παζ της Βολιβίας και η Μέριδα της Βενεζουέλας, που η Ουρουγουάη δεν είχε νικήσει ποτέ ή είχε να φύγει με το τρίποντο για δεκαετίες.

Πάνω απ’ όλα όμως, η Ουρουγουάη γνώρισε και πάλι επιτυχίες που έφτασαν κοντά σε αυτές του παρελθόντος. Μπορεί η κατάκτηση μόλις ενός Κόπα Αμερίκα να φαίνεται λίγη αλλά στις καρδιές των Ουρουγουανών είναι τεράστια. Κυρίως, γιατί η ομάδα παίζει το ποδόσφαιρο που θέλει να βλέπει κάθε οπαδός της. Και κύριως… υπεύθυνος είναι ο Όσκαρ Ταμπάρες.

Το Σύνδρομο Γκιλέν-Μπαρέ που του… έσωσε τη ζωή

Κι όμως, όλα τα παραπάνω είναι μηδαμινά, μπροστά σε ότι όρισε η μοίρα για τον Ταμπάρες. Στα τέλη του 2016, διαγνώσθηκε με το σύνδρομο Γκιλέν-Μπαρέ. Μία μυική ανωμαλία που καταστρέφει το νευρικό σύστημα. Ως αποτέλεσμα αυτού, ο Ταμπάρες άρχισε να κυκλοφορεί με μπαστούνι ενώ πολλές φορές οι πόνοι στα άκρα του σώματός του είναι αφόρητοι.

«Η ασθένεια είναι χρόνια, μερικές φορές έχει ταλαντώσεις. Την αντιμετωπίζω με σκληρή φυσιοθεραπεία, φαρμακευτική αγωγή και σε αρμονική συνεννόηση με τους γιατρούς και τις θεραπείες που μου προτείνουν. Σαφώς και έχει αλλάξει η ζωή μου κι αν ποτέ νιώσω ότι τα παιδιά δεν με ακολουθούν στον αγώνα ή ότι με λυπούνται, θα φύγω μόνος μου από τον πάγκο. Μέχρι στιγμής, ευτυχώς, δεν έχει συμβεί. Δεν συμβιώνω με πόνο, αυτή η σπάνια νευροπάθεια μού προκαλεί μόνο κινητικά προβλήματα. Τώρα, χρησιμοποιώ ένα μπαστούνι, άλλες φορές χρειάζομαι πατερίτσες, μερικές φορές το αμαξίδιο, τις καλές μέρες τα καταφέρνω μόνος μου».

Πριν τη διάγνωση, ο Όσκαρ Ταμπάρες είχε ονειρευτεί πως θα ήταν η ζωή μακριά από το άγχος και τα ποδοσφαιρικά ζητήματα. Είχε σκεφτεί να μην οδηγήσει την ομάδα του στη Ρωσία, αυτή η ασθένεια όμως, τα άλλαξε όλα. Μέσα από τη ζοφερότητα της κατάστασής του, εκείνος ξαναβρήκε ζωή. Αντιλήφθηκε πως μόνο μέσω του ποδοσφαίρου θα παραμείνει πραγματικά ζωντανός, ένας από εμάς.

«Ένας ζητιάνος του ποδοσφαίρου…»

Πηγές: guardian.com, wikipedia.org, eu.usatoday.com

Διαβάστε ακόμα:

Εθνική Τζαμάικας: Επιστρατεύει τους… Άγγλους στοχεύοντας το Κατάρ

«Μπομπονέρα»: Το «κάστρο» των ειδικών… περιπτώσεων της εθνικής Αργεντινής

Ντιέγκο Μαραντόνα: Η μέρα που έγινε θρύλος

ΗΠΑ: Η πιο ταλαντούχα ”φουρνιά” είναι γεγονός

1 Σχόλιο

Σχετικά Άρθρα

1 Σχόλιο

Όσκαρ Ταμπάρες: Ο μαέστρος μιας Λατινοαμερικάνικης ορχήστρας – Repress.gr 1 Μαΐου 2021 - 19:39

[…] Διαβάστε τη συνέχεια στο Inthezone […]

Απάντηση

Γράψτε ένα σχόλιο

To InTheZone.gr χρησιμοποιεί cookies ώστε να μπορεί να σας παρέχει την καλύτερη δυνατή εμπειρία πλοήγησης. Ελπίζουμε να είστε εντάξει με αυτό, εάν όχι μπορείτε να μην το αποδεχτείτε. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα