Αρχική ΑΛΛΑ ΑΘΛΗΜΑΤΑ Ολυμπιακοί Αγώνες : Κι αν όχι ο αθλητισμός, τι;

Ολυμπιακοί Αγώνες : Κι αν όχι ο αθλητισμός, τι;

από Γιάννης Γιανναράκης

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Τόκιο έριξαν την αυλαία τους με τρόπο… παρηγορητικό, καταπραϋντικό, σχεδόν διδακτικό. Σε μια χώρα που έχει μάθει να αδικεί τον εαυτό της, η πλέον καταποντισμένη από την μοίρα Εθνική ομάδα πόλο έφτασε στον δικό της Όλυμπο και μάλλον ήρθε η ώρα να αναρωτηθούμε αν μια πιθανή αποσύνδεση της πατρίδας θα άφηνε κάτι ακόμα εκτός από μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι.

Ξέρω, οι στιγμές αυτές δεν είναι ιδιαιτέρως ευδόκιμες για άσματα, λεονταρισμούς και γνωμικά. Ακόμα κι αν βρίσκεται στο πλαίσιο της δουλειάς μας, η οποιαδήποτε ανάλυση οποιουδήποτε αθλητικού γεγονότος μοιάζει στην καλύτερη περίπτωση αχρείαστη. Η εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα ήρθε το πρωί της Κυριακής, όταν μια παρέα βάλθηκε να φέρει χαμόγελο στα μούτρα μας για πολλοστή φορά τις τελευταίες δύο εβδομάδες.

Η Εθνική ομάδα πόλο, η πλέον συνεπής στα μεγάλα ραντεβού του αθλήματος, λύτρωσε τον απανταχού ελληνισμό όταν το είχε όσο τίποτα ανάγκη. Με τον καπνό στα μάτια και τα σωθικά, με ή χωρίς σπίτι, με ή (κυρίως) χωρίς πράσινο να αντικρίσουμε, είδαμε μια χαραμάδα αισιοδοξίας γεμάτη… χλώριο.

Στη χώρα που εφαρμόζει όσο λίγες το ρητό «ο πρώτος είναι τα πάντα και ο δεύτερος τίποτα», οι παίκτες του Θοδωρή Βλάχου κατόρθωσαν να κατακτήσουν ένα αργυρό, μα βαθιά επιχρυσωμένο μετάλλιο. Ένα μετάλλιο… εξιλέωσης για τις τόσες και τόσες γενιές και φουρνιές που έμειναν μακριά από την Ολυμπιακή καταξίωση.

Το δεύτερο ελληνικό ομαδικό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες (μετά από εκείνο του Πόλο Γυναικών το 2004) έκρυβε πίσω του ιστορίες ανθρώπων που γιγαντώθηκαν εντός 14 ημερών. Ιστορίες, που ίσως δεν θα άγγιζαν τόσα κοινωνικά κύματα, αν η χώρα μας βίωνε λιγότερο τραγικές ημέρες. Η ανάγκη προπονητή και αρχηγού να ζητήσουν συγγνώμη για τη χαρά τους, η ιστορική εμφάνιση του Παπαναστασίου την ώρα που το σπίτι του γινόταν στάχτη και οι δηλώσεις του μεταλλιούχου Καπότση.

Στην προσπάθεια συγκέντρωσης διάσπαρτων σκέψεων, μιας και οι θριαμβολογίες εν μέσω «πολέμου» προσβάλλουν την ενσυναίσθησή μου, παρατήρησα ένα μοτίβο που χρίζει ανάγνωσης, έστω σε ψυχαγωγικό κομμάτι, όσο γίνεται το θέμα του να χαρακτηριστεί έτσι.

Τραγωδία δίχως τελειωμό

Δεν είναι ψέμα πως η τελευταία 12ετία είναι για τη χώρα μας μια συνεχής δοκιμασία. Μνημόνια, κοινωνικές κρίσεις, πανδημία, φυλετικές καταπιέσεις, φυσικές καταστροφές. Οι τελευταίες, έχοντας αν μη τι άλλο γνωστό… χρονοδιάγραμμα, μας απασχολούν ποικιλοτρόπως, ορισμένες φορές περισσότερο απ’ όσο οι ίδιοι ελπίζαμε.

Το 2018, 103 άνθρωποι χάνουν την ζωή τους στο Μάτι, σε μια τραγωδία που συγκλονίζει ακόμα και τους πλέον ασυνείδητους. Τρία χρόνια αργότερα, το (ορθό) δόγμα περί προστασίας της ανθρώπινης ζωής μας γλυτώνει μέχρι τώρα από τέτοιους τραγικούς απολογισμούς, ωστόσο παραμένει άγνωστο αν οι ζωές που σώθηκαν, θα επιστραφούν ποτέ πίσω.

Μέσα στη δυσωδία που αποπνέει ο κρατικός μηχανισμός ενός… ημιευρωπαϊκού τσίρκου (μην ακούσω πουθενά ότι είμαστε ευρωπαϊκό κράτος, ούτε σε stand-up δεν ακούγονται αυτά), οι μονάδες είναι αυτές που ορίζουν το σύνολο. Κοινωνικές και εθελοντικές δράσεις από κάθε άκρη της Ελλάδας, πρωτοβουλίες ανθρώπων του ίντερνετ και της τέχνης, αυτοθυσία νέων και παλαιότερων γενεών, τόσο στην πυρόσβεση, όσο και στην αποφυγή αυτής.

Η Ελλάδα, μέσα σε όλα τα άσχημα που την κατατρέχουν, αποδεικνύει σε περιόδους ανθρωπιστικών κρίσεων πως στον πυρήνα της, η αλληλεγγύη κυριαρχεί. Το «σώζων εαυτόν σωθήτω» σβήνεται από τα βιβλία μας και όλοι παλεύουμε για το καλύτερο δυνατό, γνωρίζοντας πως κάθε προσφορά μετράει. Ειδικά αυτές τις μέρες, που η μισή Ελλάδα καίγεται, η άλλη μισή ΟΦΕΙΛΕΙ να βρίσκεται έμπρακτα κοντά της.

Το αθλητικό λιθαράκι

Αυτοί που βρίσκονται κοντά μας, έστω κι αν δεν έχουν καταφέρει να βρεθούν σε φυσική απόσταση αναπνοής, είναι για άλλη μια φορά οι εκπρόσωποι του ελληνικού αθλητισμού.

Οι φετινοί Ολυμπιακοί Αγώνες μπορεί να στερούσαν σε πολλά, όμως οφείλουμε να παραδεχτούμε πως η ενασχόληση με αυτούς μάς προσέφερε σκόρπιες μα έντονες χαραμάδες γνώσης. Οι ιστορίες ανθρώπων που πριν το Έβερεστ χρειάστηκε να περάσουν το… Ναδίρ, δεν μπορεί παρά να συγκινεί τους φίλους ή μη του αθλητισμού. Ωστόσο, πρέπει να σταθώ αποκλειστικά στους Έλληνες αθλητές και θα καταλάβετε το γιατί.

Αν καθίσουμε να αναλογιστούμε τι έχει απομείνει σε αυτή τη χώρα που είναι ικανό να μας δώσει μια ψυχική ανάταση, τα δάχτυλα των δύο χεριών μας μάλλον είναι υπεραρκετά. Μέσα σε αυτά λοιπόν, δεσπόζει αν μου επιτρέπετε την έκφραση, ο πονεμένος και ορισμένες φορές παρατημένος ελληνικός αθλητισμός.

Αθλητές με μια ή δύο παράλληλες δουλειές, παγκόσμιοι πρωταθλητές με ελλιπείς, αν όχι επικίνδυνες συνθήκες προπόνησης λόγω εγκαταστάσεων, κορυφαίοι στο είδος τους που ελπίζουν σε προσέγγιση χορηγών για την κάλυψη των απαραίτητων εξόδων. Δεν είναι τυχαίο που οι Ολυμπιακοί Αγώνες βρήκαν τους κορυφαίους αθλητές μας υπό την αιγίδα μεγάλων στοιχηματικών εταιριών, οι οποίες προς τιμήν τους στηρίζουν το εγχώριο αγωνιστικό προϊόν. Σε μία, φυσικά, win-win situation.

Το Τόκιο έφερε την… επανάσταση

Ξέχωρα όμως των δυσκολιών, η φετινή διοργάνωση αποτέλεσε την απαρχή μιας (ευελπιστούμε) νέας σελίδας για τους Έλληνες αθλητές και τις Ελληνίδες αθλήτριες. Για πρώτη φορά, οι εκπρόσωποί μας στο υψηλότερο επίπεδο προσέγγισαν την κατηγορία των… influencers, για όλους τους σωστούς λόγους. Βγαίνουν στις κάμερες, λυγίζουν, τσαλακώνονται, εμπνέουν. Όλα αυτά, κρατώντας το αληθινό τους προσωπείο.

Ο Θοδωρής Ιακωβίδης συγκλόνισε το πανελλήνιο, όταν με δάκρυα στα μάτια εκμυστηρεύτηκε τις απάνθρωπες συνθήκες προετοιμασίας, που τον οδηγούσαν μέχρι εκείνη την στιγμή στην απόσυρση. Τον 11ο κορυφαίο στον κόσμο στην κατηγορία του. ΣΕ ΑΠΟΣΥΡΣΗ.

Ντούσκος και Κυνηγάκης φανέρωσαν με τη σειρά τους το μέγεθος του προβλήματος. Από την μια, ο χρυσός Ολυμπιονίκης που έστελνε αιτήσεις για χορηγίες και δεν έπαιρνε απάντηση. Από την άλλη, ένας πέμπτος Ολυμπιονίκης που μέχρι χθες ελάχιστοι γνώριζαν και ακόμα λιγότεροι στήριζαν.

Περβολαράκη, Ντουντουνάκη, Πεσιρίδου, Κοκκαλάνης και Βολικάκης «λύγισαν», Γκολομέεφ και Φραντζεσκάκης δεν χρησιμοποίησαν τις απολύτως αποδεκτές δικαιολογίες, την ώρα που Κυριακοπούλου, Στεφανίδη και Κορακάκη παρέδιδαν μαθήματα αυτοεκτίμησης. Ο Εμμανουήλ Καραλής μας έδειξε γιατί ο «Μανόλο» είναι ένας και μοναδικός, ο Πετρούνιας πήρε την απαραίτητη ώθηση για το Παρίσι και ο Μίλτος Τεντόγλου, οκ, εξαφάνισε κάθε στερεοτυπικό κλισέ με ανεπανάληπτο και ακραίως cool τρόπο, στο πλέον… αληθινό μήνυμα που μας πέρασαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες.

Η συμπόνια για το σήμερα

Όμως, υπάρχει και άλλη πλευρά του νομίσματος. Ή μάλλον, η άλλη πλευρά της ηπείρου, εκεί που δεν υπάρχουν Ολυμπιακοί Αγώνες. Η Ελλάδα παραδίδεται στις φλόγες και οι εκπρόσωποί της στο απέναντι ημισφαίριο δεν έμειναν αμέτοχοι. Οι παίκτες της Εθνικής προεξάρχοντας τού ΑΡΧΗΓΟΥ Γιάννη Φουντούλη ζήτησαν… συγγνώμη για τη χαρά τους, προτού δωρίσουν το 50% του πριμ που δέχτηκαν από τον Βαγγέλη Μαρινάκη στους πυρόπληκτους.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες περνούν και η Κατερίνα Στεφανίδη, σε αυστηρό μα δικαιολογημένο τόνο, είπε αλήθειες που εμείς οι ίδιοι αποφεύγουμε, θέτοντας σοβαρά ερωτήματα για τη συμπεριφορά της μάζας πριν και κατά την διάρκεια μιας καταστροφής και όχι μόνο.

Την ίδια στιγμή, πίσω στη βάση του, ο άλλοτε μετανάστης, νυν πρωταθλητής Γιάννης Αντετοκούνμπο προσφέρει στέγη σε όσους έγιναν πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους τη χώρα.

Στην εποχή όπου τα είδωλα, τα ινδάλματα και τα παραδείγματα για την νέα γενιά συμπολιτών μας φαντάζουν όλο και πιο «βλαβερά», ο αθλητισμός προσφέρει μικρές αλλά καίριες επεμβάσεις, γεμάτες ήθος και συλλογικό πνεύμα. Ωστόσο, τα ινδάλματα χτίζονται και… εν ώρα εργασίας.

Ο αθλητισμός είναι εκεί. Τίποτα άλλο;

Και αν μπορούμε να πούμε κάτι με σιγουριά, είναι πως τόσο το 2018, όσο και σήμερα, ο αθλητισμός (και μόνο) είναι αυτός που μας επιτρέπει έστω ένα μειδίαμα. Πριν τρία χρόνια, όσο η χώρα μας πενθούσε, ο ελληνικός στίβος γνώριζε το ζενίθ του στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του Βερολίνου, με έξι μετάλλια, εκ των οποίων τα τρία χρυσά!

Βεβαίως, το νεκρικό πέπλο σκεπάζει τα πάντα, όμως οι Έλληνες αθλητές, σε συνδυασμό με το τότε κύμα αλληλεγγύης μάς επιτρέπουν να αισιοδοξούμε για ένα καλύτερο αύριο.

Στο εφιαλτικό… μεθαύριο, ήταν τα παλικάρια με τα σκουφάκια που μας προσέφεραν δάκρυα χαράς και όχι απελπισίας, σε δύο δόσεις μάλιστα. Τα ίδια παλικάρια που ακόμα παρακαλούν για ένα κολυμβητήριο σύγχρονων προδιαγραφών, μιας και το «Παπαστράτειο» μοιάζει λίγο για να στεγάσει πρωταθλητές Ευρώπης και Κόσμου ολάκερου.

Ο Πετρούνιας προπονείται στον… ετοιμόρροπο Άγιο Κοσμά, η Κορακάκη πήρε δύο μετάλλια δίχως κλειστό σκοπευτήριο, ο Τεντόγλου έκανε προπονήσεις τρώγοντας από τα συσσίτια των Γρεβενών. Οι ήρωες τού σήμερα, οι ξεχασμένοι του χθες, ελπίζουμε όχι του αύριο. Διότι απ’ ότι περίτρανα αποδεικνύεται, όταν τα πράγματα στραβώνουν, το μόνο που έχουμε είναι ο ένας τον άλλον.

Και όταν βλέπεις τον άλλον στην κορυφή του κόσμου, μόνο τυχερός μπορείς να νιώθεις που μάχεστε κάτω από την ίδια σημαία. Γιατί σκεφτείτε κάτι. Μέσα στη ζοφερή μας πραγματικότητα, τι μας γεμίζει με φιάλες αισιοδοξίας; Μετά τον αθλητισμό, τι;

1 Σχόλιο

Σχετικά Άρθρα

1 Σχόλιο

ΣΑΒΒΟΥΛΑ 9 Αυγούστου 2021 - 15:52

ΤΙ ΩΡΑΊΟ ΆΡΘΡΟ… ΠΟΣΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ…

Απάντηση

Γράψτε ένα σχόλιο

To InTheZone.gr χρησιμοποιεί cookies ώστε να μπορεί να σας παρέχει την καλύτερη δυνατή εμπειρία πλοήγησης. Ελπίζουμε να είστε εντάξει με αυτό, εάν όχι μπορείτε να μην το αποδεχτείτε. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

error

Αν σας αρέσουν οι ιστορίες μας, ακολουθήστε μας :)

YouTube
Instagram