Αρχική ΜΠΑΣΚΕΤNBA Ο Ν. Γιόκιτς κάνει την καλύτερη σεζόν όλων των εποχών, αλλά ποιος νοιάζεται;

Ο Ν. Γιόκιτς κάνει την καλύτερη σεζόν όλων των εποχών, αλλά ποιος νοιάζεται;

από Γιάννης Γιανναράκης

Μπορεί να μην καταφέρει ποτέ να κερδίσει το “eye-test” των ευφήμερων φίλων του αθλήματος, ωστόσο ο Νίκολα Γιόκιτς αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας πως ανήκει σε μια κατηγορία που δεν χωράει κανείς άλλος, ούτε στο τώρα, ούτε στο πριν, ούτε στο πάντα.

Αν ασχολείσαι έστω περιστασιακά με την αθλητική επικαιρότητα, γνωρίζεις από πρώτο χέρι πως η συζήτηση για την “Χρυσή Μπάλα” υπερισχύει κάθε άλλης αυτή την περίοδο. Ωστόσο, η απονομή ενός τόσο σημαντικού για το κοινό βραβείου, φούντωσε μέσα μου μια φλόγα που χα μέσα στην καρδιά. Και όχι, καμιά φραγκοσυριανή δεν μου έχει κάνει μάγια, όμως όταν μιλάμε για ατομικές διακρίσεις, ευκαιρία να σας συστήσω την πιο… δίκαια άδικη όλων.

Το βραβείο του MVP στην Regular Season του ΝΒΑ συνήθως διχάζει, καθώς ο ορισμός αυτού εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Η πλειονότητα των φιλάθλων θεωρεί πως το αξίζει ένας παίκτης που οδηγεί την ομάδα του σε νίκες. Άλλοι, δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα στους αριθμούς και όχι στην ομαδική επιτυχία. Κάποιοι, θεωρούν πως ένας παίκτης έχει “MVP” status. Γι αυτό, ενίοτε τα αποτελέσματα προκάλουν τουλάχιστον… ερωτηματικά.

Το 1997, ο Μάικλ Τζόρνταν πραγματοποίησε μια από τις καλύτερες σεζόν της καριέρας του, οδηγώντας τους Μπουλς σε ρεκόρ 69-13, το κορυφαίο εκείνης της χρονιάς στο NBA. Ποιος ήταν ο πολυτιμότερος παίκτης εκείνης της σεζόν; Ο Καρλ Μαλόουν.

Η… “κούραση” των ψηφοφόρων, σε συνδυασμό με την λεγόμενη “αφηγηματική υπεροχή” του αουτσάιντερ Μαλόουν, που προσπαθεί να βάλει τέλος στην δυναστεία των Ταύρων, ήταν οι δύο βασικότεροι λόγοι αυτού του κάζου. Και δεν ήταν το μόνο.

Το 1961, o Ουίλτ Τσέιμπερλεϊν ολοκλήρωσε την σεζόν με μ.ο. 50 πόντους και σχεδόν 26 ριμπάουντ ανά αγώνα, την ώρα που η ομάδα του μετρούσε το τρίτο καλύτερο ρεκόρ της λίγκας! Το βραβείο όμως, πήγε στον Μπιλ Ράσελ…

Το 2006, ο Κόμπι Μπράιαντ πραγματοποίησε μια από τις καλύτερες σεζόν του 21ου αιώνα, μέσα στην οποία εκτός των άλλων πέτυχε και 81 πόντους σε έναν αγώνα. Τελική κατάταξη στην λίστα για το βραβείο του MVP; Τέταρτος. Βέβαια, στην προκειμένη περίπτωση ο Κόμπι έπεσε θύμα ένος κομβικού μα άγραφου κανόνα, που λέει πως δεν μπορείς να είσαι ο MVP, αν η ομάδα σου δεν πρωταγωνιστεί. Οι Λέικερς εκείνης της σεζόν τερμάτισαν στην έβδομη θέση της Δύσης με ρεκόρ 45-37, κάτι που εξάλειψε όλες τις πιθανότητες του Μπράιαντ.

Ενδεικτικά, από το 1977, μόλις τέσσερις παίκτες κατάφεραν να πάρουν το βραβείο, όντας σε μια ομάδα που δεν κατετάγη στις κορυφαίες δύο της περιφέρειας της. Από αυτούς, ο μόνος που το κατόρθωσε με την ομάδα του εκτός τριάδας, ήταν ο Ράσελ Ουέστμπρουκ το 2016, με τους έκτους της Δύσης Θάντερ.

Ο “Russ” αποτελεί μέχρι και σήμερα την μόνη εξαίρεση του κανόνα και υπάρχει λόγος για αυτό. Ο μόνος παίκτης τα τελευταία 50 χρόνια που ολοκληρώνει σεζόν με αριθμούς… triple-double, ο άσος της Οκλαχόμα κέρδισε επάξια την αναγνώριση όλων. Το παράδοξο της υπόθεσης βέβαια, είναι πως ο Ουέστμπρουκ επανέλαβε το ίδιο ακριβώς κατόρθωμα, όμως στην ψηφοφορία εκείνης της σεζόν κατετάγη μόλις πέμπτος!

Τώρα, εύλογα θα αναρωτηθείτε για ποιον λόγο προσεγγίζω μέσω… Λαμίας τον σημερινό μας πρωταγωνιστή. Ακριβώς γιατί η περίπτωση του Ράσελ Ουέστμπρουκ προσθέτει μια παραπάνω αιτία για να γίνει η ακόλουθη συζήτηση. Ο νυν παίκτης των Λέικερς πήρε το βραβείο του MVP, παρά την μετριότητα της ομάδας του, καθώς τα όσα έπραξε ήταν μοναδικά στην ιστορία. Γιατί να μην συμβεί το ίδιο με τον Σέρβο;

Έχοντας διανύσει το 1/4 της κανονικής διάρκειας, η συζήτηση για τον πολυτιμότερο παίκτη κεντρίζεται στους Κάρι, Ντουράντ, Αντετοκούνμπο, ακόμα και στον Τζίμι Μπάτλερ. Ουδείς όμως δεν θέτει τον νυν κάτοχο του βραβείου στην λίστα των σοβαρών διεκδικητών του για φέτος.

Γιατί όμως αυτή η συμπεριφορά, εκτός από ασεβής, είναι και ατεκμηρίωτη; Ας αφήσουμε τους αριθμούς να μιλήσουν.

Για όσους δεν γνωρίζουν, το PER είναι ένας ευρέως διαδεδομένος τρόπος για να μετράς την επιρροή ενός παίκτη στο παρκέ, καθώς καταγράφει την απόδοση του ανά λεπτό, έχοντας για μ.ο. το 15. Πάμε να δούμε το Player Efficiency Rating των βασικών διεκδικητών του φετινού MVP, σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα.

Τώρα, πάμε να δούμε που βρίσκεται ο Νίκολα Γιόκιτς σε αυτή την λίστα.

Η διαφορά του “Joker” με τον υπόλοιπο ανταγωνισμό είναι τέτοια, που ο Σέρβος όχι μόνο κατακερματίζει τους φετινούς του ανταγωνιστές, αλλά διαλύει και το ρεκόρ όλων των εποχών, που ανήκει στον Γιάννη με 31.9! Για να καταλάβουμε το μέγεθος της διαφοράς, ας προσθέσουμε στον παρακάτω πίνακα την κορυφαία επίδοση στην ιστορία, αλλά και τα career-highs θρύλων του αθλήματος όπως οι Τζόρνταν, ΛεΜπρόν, Καρίμ κ.α.

Η διαφορά που έχει χτίσει ο Γιόκιτς είναι ΧΑΟΤΙΚΗ κι η εξήγηση που κρύβει είναι απροσδόκητα απλή. Για να την εμπεδώσουμε, πρέπει πρώτα γνωρίσουμε τα λεγόμενα BPM, ή Box Plus/Minus (+/-). Το στατιστικό αυτό χωρίζεται σε επίθεση και άμυνα και δίνει μια καθαρή απεικόνιση της επιρροής ενός παίκτη στο παιχνίδι της ομάδας του, με δείκτη το 0 και αυξομείωση κατά κόρον ανάμεσα στο +10 και το -10. Για να το θέσουμε πιο λαϊκά, αν ένας παίκτης ένας παίκτης OBPM +8.3, τότε πραγματοποιεί μια σεζόν… MVP, καθώς με εκείνον στο παρκέ η ομάδα του είναι 8.3 πόντους καλύτερη ανά 100 κατοχές απ΄ότι αν βρισκόταν στην θέση του ένας μέσος παίκτης.

Αφότου λοιπόν σας κάναμε γκουρού, πάμε να δούμε την θέση του Γιόκιτς σε άμυνα και επίθεση. Δεν είναι ψέμα πως το ατού του Σέρβου είναι στην μπροστινή πλευρά του παρκέ. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να προϊδεάσει κάποιον πως το OBPM του “Joker” θα κυμαίνεται στο +10.1, που είναι και η δεύτερη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών, μετά το +10.4 του Στεφ Κάρι το 2016!

Ο νυν κάτοχος του ρεκόρ βρίσκεται στην δεύτερη θέση, αρκετά μακριά από τον Σέρβο, ενώ στην τρίτη θέση βρίσκεται ο Γιάννης Αντετοκούνμπο με +7.1. Ενδεικτικό της δυσκολίας που εμπεριέχει αυτό το στατιστικό, είναι πως μόνο εννέα παίκτες σε ολόκληρη την λίγκα ξεπερνούν το +5 και 12 συνολικό το +4, που θεωρείται επαρκές νούμερο για έναν All-Star.

Αν θέλετε ωστόσο την ταπεινή μου γνώμη, το πραγματικά εντυπωσιακό νούμερο συναντάται στην αντίπερα όχθη του παρκέ…

Με +5 στο DBPM, ο Γιόκιτς έχει σημαντική απόσταση από τον δεύτερο της λίστας Ντρέιμοντ Γκριν, που θεωρείται από πολλούς ως το φαβορί για το βραβείου του κορυφαίου αμυντικού της χρονιάς! Μάλιστα, η επίδοση του Σέρβου σέντερ είναι η δεύτερη καλύτερη όλων των εποχών, πίσω από το +5.53 του Νέιτ ΜακΜίλαν (νυν προπονητή των Χοκς) το 1994!

Πως λοιπόν είναι δυνατόν η πιο παραγωγική σεζόν στην ιστορία του πρωταθλήματος να κρύβεται στο κάτω συρτάρι, την ώρα που ο πρωταγωνιστής αυτής δεν βρίσκεται ούτε καν στα τρία πρώτα φαβορί για το βραβείο του MVP; Οι λόγοι είναι τρεις, ο ένας χειρότερος αλλά πιο αληθής από τον άλλον.

Αρχικά, ο Γιόκιτς σε αντίθεση με τους ανταγωνιστές του δεν έχει καταφέρει να βρεθεί για μια βραδιά στην “ζώνη τους λυκόφωτος”. Ο Γιάννης έβαλε 47 στους Λέικερς, o Κάρι σταμάτησε στην 50αρα κόντρα στους Χοκς, την ώρα που ο KD μετράει ήδη τρία ματς με 38+ πόντους!

Ο Γιόκιτς, παρότι “τέρας” σταθερότητας, δεν έχει κατορθώσει, ακόμα τουλάχιστον, να πραγματοποιήσει εκείνη την μία εμφάνιση που θα αναγκάσει τα Μέσα ευρείας κατανάλωσης να στρέψουν πάνω του τους προβολείς. Δεν χρειάζεται προφανώς να αναλύσουμε το αν αυτή η λογική είναι η ενδεδειγμένη, ούτε το γιατί προτιμάται. Είναι μια πραγματικότητα που δεν αλλάζει και οφείλεται κυρίως στον καταναλωτή και λιγότερο στον πάροχο. Ο καταναλωτής ορίζει την ψυχαγωγία του και η αλήθεια είναι πως στο μυαλό ενός μη… nerd με το άθλημα, το στυλ του Γιόκιτς είναι τουλάχιστον… βαρετό.

Ένα παιδί που κατάφερε να παίξει μπάσκετ λόγω μυαλού και όχι αθλητικότητας, ένα ακατέργαστο διαμάντι που αδυνατούσε να ¨ξεκόψει” από την Coca-Cola, ο πάλαι ποτέ… χοντρούλης Γιόκιτς που ούτε καρφώνει θεαματικά, ούτε σουτάρει από τα 10 μέτρα, ούτε θεωρείται συχνός θαμώνας του ημερήσιου Top-10, ιδίως όταν δεν πασάρει. Τον γνωρίσαμε ως μια μπασκετική ιδιοφυία, παγιδευγμένη στο σώμα ενός σέντερ, όμως η απλότητα με την οποία κινείται δεν μπορεί να συγκίνησει τις μάζες.

Η τρίτη και πιο… πρακτική αντίρρηση, είναι η φετινή εικόνα των Νάγκετς. Η ομάδα του Μάικ Μαλόουν μετράει μέχρι στιγμής μόλις 10 νίκες σε 21 αγώνες, την ώρα που Μάρεϊ και Πόρτερ Τζούνιορ βρίσκονται στα “πιτς”. Όπως είδαμε παραπάνω, η ομαδική επιτυχία παίζει κομβικό ρόλο στην υποψηφιότητα του κάθε παίκτη για το βραβείο του MVP. Ωστόσο, αν ψάχνουμε τον πιο “πολύτιμο” παίκτη, οφείλουμε να δούμε την απόδοση της ομάδας με και χωρίς εκείνον στο παρκέ.

Στα πρώτα 19 ματς τους, οι Νάγκετς αγωνίστηκαν με τον Γιόκιτς στο παρκέ στα 14. Σε αυτά, έχουν κερδίσει στα οκτώ, ενώ το συνολικό +/- βρίσκεται στο +3.4. Όταν λείπει, η κατάσταση είναι απελπιστική…

Τέσσερις ήττες σε πέντε αγώνες, +/- στο -12.1 και συνολική διαφορά πόντων στους -62! Ναι, μάλλον μιλάμε για έναν άκρως πολύτιμο παίκτη…

0 Σχόλιο

Σχετικά Άρθρα

Γράψτε ένα σχόλιο

To InTheZone.gr χρησιμοποιεί cookies ώστε να μπορεί να σας παρέχει την καλύτερη δυνατή εμπειρία πλοήγησης. Ελπίζουμε να είστε εντάξει με αυτό, εάν όχι μπορείτε να μην το αποδεχτείτε. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

error

Αν σας αρέσουν οι ιστορίες μας, ακολουθήστε μας :)

YouTube
Instagram