Αρχική ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ Μαλντονάντο: Το σκάνδαλο πίσω από την ομάδα-μυστήριο της Ουρουγουάης

Μαλντονάντο: Το σκάνδαλο πίσω από την ομάδα-μυστήριο της Ουρουγουάης

από Θάνος Κονταξής

Η Ντεπορτίβο Μαλντονάντο είναι μια μικρή ομάδα της Ουρουγουάης, η οποία αγωνιζόταν μέχρι πέρσι στη δεύτερη τη τάξει κατηγορία της χώρας. Το παράξενο είναι πως έχει βγάλει κάτι παραπάνω από 30 εκατομμύρια ευρώ από πωλήσεις παικτών την τελευταία δεκαετία. Το ακόμα πιο παράξενο είναι πως οι παίκτες που πουλήθηκαν, δεν αγωνίστηκαν ποτέ με τη φανέλα της ομάδας!

Ένα όμορφο ταξίδι στην Ουρουγουάη…

Ουρουγουάη. Η χώρα του ήλιου και του ποδοσφαίρου, η οποία παρά τους μόλις 3.500.000 κατοίκους έχει κατακτήσει δύο Παγκόσμια Κύπελλα κι έχει αναδείξει τόσους και τόσους «γητευτές» της… στρογγυλής Θεάς.

Λίγο δυτικότερα από την πρωτεύουσα, το Μοντεβιδέο, υπάρχει μια ακόμα παραθαλάσσια πόλη, το Μαλντονάντο. Διάσημο για την πανέμορφη παραλία του, την Punta de Chileno αλλά και για τα φανταστικά καλοκαιρινά ηλιοβασιλέματα. Όπως και στην Αγγλία όμως, έτσι και στην Ουρουγουάη για να χαρακτηριστεί μια πόλη «μεγάλη», πρέπει να έχει ποδοσφαιρική ομάδα. Εδώ μπαίνει στο πλάνο η Ντεπορτίβο Μαλντονάντο.

Το ηλιοβασίλεμα στην Punta de Chileno…

Η ομάδα ιδρύθηκε το 1928 αλλά δεν κατάφερε ποτέ να καθιερωθεί στην πρώτη κατηγορία καθώς τις περισσότερες χρονιές βρισκόταν ανάμεσα στη δεύτερη κατηγορία της χώρας και τα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα ενώ όσον αφορά τους τίτλους, δεν έχει καταφέρει να κατακτήσει κάποιον.

Το γήπεδο το οποίο χρησιμοποιεί είναι το «Ντομίνγκο Μπουργουένιο», χωρητικότητας 22.000 θέσεων. Βέβαια, στους περισσότερους αγώνες, οι φίλαθλοι δεν ξεπερνούν τους 1.000 και πολλές φορές τους 500.

Το γήπεδο που αγωνίζεται η Μαλντονάντο, «Ντομίνγκο Μπουργουένιο»!

Όπως είναι φυσιολογικό και οι μισθοί που δίνονται είναι χαμηλοί καθώς δεν ξεπερνούν τα 500 ευρώ μηνιαίος. Πώς όμως η Μαλντονάντο, έχει καταφέρει σε μια δεκαετία να αγοράσει και να πουλήσει ποδοσφαιριστές που η συνολική τους χρηματιστηριακή αξία, πλησιάζει τα 30 εκατομμύρια ευρώ;

Η πρώτη πράξη

Όλα ξεκινούν το 2009 και την εξαγορά της ομάδας από ξένους επενδυτές. Στην αρχή δεν ήταν ξεκάθαρο για το ποια ήταν τα φυσικά πρόσωπα που εμπλέκονταν στη συμφωνία αλλά μετά από λίγους μήνες αποκαλύφθηκε πως αυτοί που ουσιαστικά αγόρασαν το σύλλογο ήταν δύο Άγγλοι επιχειρηματίες.

Ο Μάλκομ Κέιν, ιδιοκτήτης άλογων κούρσας και ο δικηγόρος/επιχειρηματίας Γκρέιαμ Σέαρ. Από τότε, μέχρι και σήμερα, έντεκα χρόνια μετά, η Μαλντονάντο φαίνεται να έχει ξοδέψει σχεδόν 32 εκατομμύρια ευρώ για αγορές παικτών με τις σημαντικότερες να είναι οι εξής:

  • Τζόναθαν Καγιέρι, μεταγραφή από την Μπόκα Τζούνιορς έναντι 11 εκατομμυρίων ευρώ.
  • Ερνάν Τολέδο, μεταγραφή από τη Βελέζ Σάρσφιλντ έναντι 7 εκατομμυρίων ευρώ.
  • Χερόνιμο Ρούγι, μεταγραφή από την Εστουδιάντες έναντι 3.5 εκατομμύριων ευρώ.
  • Ζεζίνιο, μεταγραφή από τη Ζουβεντούντε έναντι 2.5 εκατομμυρίων ευρώ.
  • Άλεξ Σάντρο, μεταγραφή από την Ατλέτικο Παραναένσε έναντι 2 εκατομμυρίων ευρώ.
  • Γουίλιαμ Ζοζέ, μεταγραφή από την Μπαρουέρι έναντι 1 εκατομμυρίου ευρώ.

Νιώθετε κι εσείς πως κάτι πάει στραβά, έτσι;

Το ερώτημα που σχηματίζεται εύλογα είναι, πώς γίνεται μια ομάδα με τόσο χαμηλό μπάτζετ, ούσα στη δεύτερη κατηγορία της Ουρουγουάης να ξοδεύει τόσα χρήματα για παίκτες; Η απάντηση είναι εύκολη, δεν γίνεται. Τουλάχιστον όχι με τους… γνωστούς και θεμιτούς τρόπους.

Δείτε ΕΔΩ μια… ονειρική συνέντευξη με τον Φραντζέσκο Τότι!

Πάμε τώρα στο ακόμα πιο παράξενο της υπόθεσης. Κανένας ποδοσφαιριστής από τους προαναφερθέντες δεν έχει φορέσει τη φανέλα της Μαλντονάντο, ούτε για έναν επίσημο αγώνα. Ούτε για προπόνηση. Δεν υπάρχουν καν, οι κλασσικές φωτογραφίες για την επισημοποίηση της μεταγραφής. Φυσικά, ούτε δηλώσεις του τύπου, «ήταν όνειρο ζωής να παίξω στην Μαλντονάντο».

Τα περίεργα δεν σταματούν εδώ καθώς υπάρχει και τρίτο σκέλος. Οι ποδοσφαιριστές που αγοράστηκαν και δεν έπαιξαν ποτέ για την ομάδα, πουλήθηκαν για πολλά εκατομμύρια. Όχι όμως άμεσα, διότι η Μαλντονάντο δάνειζε πρώτα τους παίκτες σε άλλες ομάδες σαν το… νοτιοαμερικανικό alter ego της Τσέλσι.

Οι περιπτώσεις των Καγιέρι και Ρούγι!

Ο Τζόναθαν Καγιέρι με τη φανέλα της Γουέστ Χαμ

Σε όλο αυτό το μπέρδεμα υπάρχουν δύο περιπτώσεις που ξεχωρίζουν για το… μπέρδεμά τους. Τζόναθαν Καγιέρι και Χερόνιμο Ρούγι. Ο πρώτος αγοράστηκε από την Μπόκα το καλοκαίρι του 2016, πήγε δανεικός κατά σειρά σε Σάο Πάουλο και Γουέστ Χαμ με την Μαλντονάντο να εισπράττει 6 εκατομμύρια από τους δανεισμούς και ακολούθησαν Λας Πάλμας, Αλαβές και Εσπανιόλ. Επίσημα, ο παίκτης ανήκει ακόμα στη Μαλντονάντο αλλά το συμβόλαιό του λήγει τον ερχόμενο Ιούνη.

Ο δεύτερος αποκτήθηκε από την Εστουδιάντες, πήγε δανεικός στη Σοσιεδάδ ενώ στη συνέχεια αγοράστηκε από τη Μάντσεστερ Σίτι στην οποία δεν έπαιξε ποτέ. Ο ποδοσφαιριστής γύρισε άμεσα ως δανεικός στη Σοσιεδάδ, από την οποία τελικά αποκτήθηκε το 2017.

Ο Χερόνιμο Ρούγι με τα χρώματα της Σοσιεδάδ

Πίσω δεν πάει και η περίπτωση του Γουίλιαμ Ζοζέ. Ο Βραζιλιάνος επιθετικός αποκτήθηκε από την Μπαρουερί το 2011 και μέχρι να πουληθεί οριστικά στη Σοσιεδάδ το 2016, έπαιξε ως δανεικός από την Μαλντονάντο σε έξι ομάδες, μία εκ των οποίων και η Ρεάλ Μαδρίτης.

Το απόλυτο χάος.

Φυσικά, όλη αυτή η κατάσταση τράβηξε την προσοχή και της FIFA αλλά και των «μεγάλων» Μέσων. Κυρίως το Bloomberg, έκανε εκτεταμένο ρεπορτάζ ανακαλύπτοντας διάφορα ενδιαφέροντα δεδομένα για την υπόθεση της Μάλντονάντο.

Το πιο σημαντικό από αυτά, είναι πως το 2009 που ολοκληρώθηκε η εξαγορά της ομάδας, η φορολογία ήταν στο 4%, κάτι που σημαίνει πως όποιος εμπλέκεται σε μια μεταγραφή στην Ουρουγουάη βγάζει 40% περισσότερα «καθαρά» χρήματα από κάποιον που «κλείνει» ένα deal π.χ. στην Βραζιλία.

Από αυτό και μόνο, μπορεί κάποιος να αρχίσει να αντιλαμβάνεται την κατάσταση. Το Bloomberg, έφτασε στο συμπέρασμα πως υπάρχουν αρκετές ομάδες σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, οι οποίες αγοράζουν ποδοσφαιριστές με υπέρογκα ποσά για τις… δυνατότητές τους, οι οποίοι δανείζονται σε μεγαλύτερες ομάδες της Ευρώπης ή της Βραζιλίας και της Αργεντινής με σκοπό να τους δουν οι σκάουτερς και να τους αγοράσουν με το κατάλληλο αντίτιμο. Σε όλη αυτή την υπόθεση, όσα φυσικά πρόσωπα και ομάδες εμπλέκονται, βγάζουν το… κατιτί τους.

Ιδιοκτησία τρίτης πλευράς

Η ιδιοκτησία τρίτης πλευράς, όπως είναι στην πραγματικότητα!

Κατά καιρούς, ομάδες και από τη Λατινική Αμερική αλλά και από την Ευρώπη έχουν τιμωρηθεί με βαριά πρόστιμα για ιδιοκτησία τρίτης πλευράς(Ροζάριο Σεντράλ, Σιντ-Τρούιντεν και Τβέντε μερικές από αυτές) αλλά φτάσαμε στο 2014 για να πάρει το θέμα στα σοβαρά ο Μισέλ Πλατινί και η FIFA, όπου και εφάρμοσε κάποιες απαγορεύσεις.

«Στην εποχή μας είναι ντροπή να βλέπουμε ποδοσφαιριστές, των οποίων τα χέρια να ανήκουν σε έναν άλλο άνθρωπο, τα πόδια τους να ανήκουν σε μια εταιρεία στην άλλη άκρη της γης και τα πόδια τους να ανήκουν σε κάποιον τρίτο».

Αυτό βέβαια, δεν σταμάτησε ομάδες και επενδυτές να συνεχίσουν να κινούνται… υπογείως και μέσα από τα… παραθυράκια του νόμου, με την ιδιοκτησία τρίτης πλευράς να παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα «αγκάθια» στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

Για να καταλαβαινόμαστε, ο ακριβής όρος αυτής της δραστηριότητας είναι ο εξής: Η ιδιοκτησία τρίτης πλευράς στο ποδόσφαιρο (TPO) είναι η ιδιοκτησία των οικονομικών δικαιωμάτων ενός αθλητή από τρίτη πλευρά. Η τρίτη πλευρά (η οποία μπορεί να είναι ένας εκπρόσωπος ποδοσφαιριστών, ένα πρακτορείο αθλητικής διαχείρισης, μια εταιρεία, επενδυτές όπως ένα hedge-fund ή ένας μόνο επενδυτής), «κατέχει την ιδιοκτησία του συνόλου ή μέρους των οικονομικών δικαιωμάτων ενός ποδοσφαιριστή».

Σε ορισμένες περιπτώσεις, όταν ένας ποδοσφαιριστής πωλείται, η TPO και όχι ο ποδοσφαιρικός σύλλογος, επωφελείται από τα τέλη της μεταγραφής και τα τέλη διαπραγμάτευσης συμβολαίου. Σημειώστε ότι αυτό διαφέρει από τη συνιδιοκτησία στο ποδόσφαιρο όπου τα δικαιώματα μεταγραφής ενός αθλητή μοιράζονται μεταξύ δύο συλλόγων.

Ο κανονισμός κατά της ιδιοκτησίας τρίτης πλευράς με τη μορφή που είχε το 2015!

Χωρίς να θέλω να καθοδηγήσω τη σκέψη σας, εκτιμώ πως ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί τον τρόπο με τον οποίο η Μαλντονάντο έγινε υποχείριο επενδυτών οι οποίοι μετά από κάθε μεταγραφή κερδίζουν πολλά εκατομμύρια ενώ ο ίδιος ο σύλλογος μένει στην αφάνεια και παράλληλα το όνομά του αμαυρώνεται.

Δείτε ΕΔΩ το πιο τρελό φινάλε στην ιστορία της Μπουντεσλίγκα!

 Ένας από τους επενδυτές που φαίνεται να συνδέεται με την Μαλντονάντο είναι ο Τζόναθαν Μπάρνετ. Ο Άγγλος επιχειρηματίας, σχετίζεται άμεσα και με τους δύο ιδιοκτήτες της ουρουγουανικής ομάδας (είναι ιδιοκτήτης αλόγων κούρσας όπως ο Κέιν) αλλά και με άλλες αμφιλεγόμενες μεταγραφές, όπως αυτές των Τέβεζ και Μασεράνο στη Γουέστ Χαμ το 2006.

Κάρλος Τέβεζ και Χαβιέρ Μασεράνο με τα χρώματα της Γουέστ Χαμ

Η ομάδα του Άλαν Πάρντιου μπορεί να τερμάτισε 9η στην Πρέμιερ Λιγκ τη σεζόν 05/06 αλλά κατάφερε να αγοράσει δύο από τα μεγαλύτερα ταλέντα εκείνης της εποχής. Μέχρι το τέλος της χρονιάς όμως, αποκαλύφθηκε πως οι παίκτες ανήκαν στην MSI & Global Soccer Agencies -ιδιοκτησίας Μπάρνετ- κι όχι στην Κορίνθιανς ενώ αργότερα έγινε γνωστό πως τα «σφυριά» πλήρωσαν 5.5 εκατομμύρια πρόστιμο για αυτή την… παρασπονδία και η υπόθεση έκλεισε.

Το 2009 η ολλανδική τηλεοπτική εκπομπή NOS, αποκάλυψε πως η Stellar Group που επίσης ανήκει στον Μπάρνετ, δωροδόκησε τους γονείς τεσσάρων ποδοσφαιριστών με σκοπό να κερδίσουν την εύνοιά τους και να καταλήξουν στις ομάδες που ήθελε ο Άγγλος επιχειρηματίας. Οι παίκτες τελικά πήραν μεταγραφή σε αγγλικές ομάδες με τις οποίες συνεργαζόταν η Stellar Group. Ο Κάιλ Εμπετσίλιο στην Άρσεναλ, ο Τίμοθι Φοσού-Μενσά στη Γιουνάιτεντ και οι Ρόντνεϊ Κονγκολό και Τζαβάιρο Ντιλροσούν στη Σίτι.

Ρόντνεϊ Κονγκολό και Τζαβάιρο Ντιλροσούν πανηγυρίζουν μετά από γκολ που σημείωσε ο δεύτερος, σε αγώνα νέων της Μάντσεστερ Σίτι!

«Η ιδιοκτησία τρίτης πλευράς είναι ένα μη εποικοδομητικό εμπόριο νέων ανθρώπων που κόβει την “καρδιά” των συλλόγων που προσπαθούν να αναπτύξουν παίκτες».

Η ιστοσελίδα fourfourtwo.com μίλησε με έναν οπαδό της ουρουγουανικής ομάδας ο οποίος είπε μεταξύ άλλων: «Από το 2009, οι αλλαγές στην ομάδα είναι εμφανείς. Το παλιό προπονητικό κέντρο έχει ανακατασκευαστεί και πλέον είναι ένα από τα καλύτερα στην Ουρουγουάη. Επιπλέον, η ομάδα έχει για πρώτη φορά τμήματα μπάσκετ, ποδηλασίας, βόλεϊ και χάντμπολ. Είμαι 37 ετών και έχω δει τις κακές ημέρες του συλλόγου και πιστεύω ακράδαντα πως τα πράγματα είναι καλύτερα τώρα».

Μία αυλαία που δεν θα πέσει ποτέ…

Φυσικά, κανείς από τους τρεις εμπλεκόμενους επιχειρηματίες δεν έχει παραδεχθεί πως έχει κάποια σχέση με τις κατηγορίες. Ο Μάλκομ Κέιν, ιδιοκτήτης της Μαλντονάντο, δήλωσε στο Bloomberg: «Η επένδυσή μας περιλαμβάνει την υποδομή, τη διαχείριση, την τεχνογνωσία, τις ιατρικές κι άλλες εγκαταστάσεις καθώς και την ανάπτυξη, προπόνηση και πώληση παικτών».

Μετά από έρευνα όμως, αποδείχθηκε πως με εξαίρεση ένα μικρό προπονητικό κέντρο, η Μάλντονάντο δεν έχει δει την εν λόγω ανάπτυξη και παρά τον προβιβασμό της ομάδας στην πρώτη κατηγορία, ο μέσος όρος των οπαδών που πηγαίνουν στο παρατημένο γήπεδο με τις τσιμεντένιες εξέδρες, δεν ξεπερνά τους 500.

Ένας πίνακας που εξηγεί πως λειτουργεί η ιδιοκτησία τρίτης πλευράς!

Ο Πίπο Ρούσο, κοινωνιολόγος από το πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας που ερευνά τις ιδιοκτησίες τρίτης πλευράς στη Νότιο Αμερική είπε: «υπάρχουν μπερδεμένα στοιχεία για την υπόθεση της Μαλντονάντο. Φυσικά, δεν της έχει επιβληθεί κάποια ποινή και φαίνεται να ενεργεί σύμφωνα με τους φορολογικούς και νομικούς όρους».

Συνέχισε λέγοντας: «μπορεί να αύξησαν τη φορολογία στην Ουρουγουάη από το 4% σε 12.5% αλλά νομίζω πως τίποτα δεν έχει αλλάξει ακόμα και μετά την απαγόρευση το 2014. Κατά τη γνώμη μου, αυτή η υπόθεση μοιάζει με τη μάχη κατά του ντόπινγκ. Όταν οι Αρχές απαγορεύουν μία ουσία, οι επιστήμονες είναι πάντα δύο-τρία βήματα μπροστά.  Αυτό συμβαίνει και στην ιδιοκτησία τρίτης πλευράς. Όταν η ΦΙΦΑ ορίζει κάποιους κανονισμούς, οι επενδυτές πάντα βρίσκονται δύο ή τρία βήματα μπροστά».

«Αν όλες αυτές οι κατηγορίες είναι αληθινές, τότε η Μαλντονάντο, είναι τα νησιά Κέιμαν του ποδοσφαίρου».

Το 2019 , το Διαιτητικό Δικαστήριο των Βρυξελλών επικύρωσε μετά από πέντε  χρόνια την απαγόρευση σε τρίτη πλευρά να κατέχει τα δικαιώματα ενός παίκτη, εκτός των δύο συλλόγων που εμπλέκονται στις αγοραπωλησίες δίνοντας έτσι νομικό επισφράγισμα της απαγόρευσης που είχε εισηγηθεί η FIFA, σύμφωνα με την οποία διατηρείται το δικαίωμα δύο συλλόγων να μοιράζονται με καθεστώς συνιδιοκτησίας τα δικαιώματα ενός παίκτη αλλά όχι και η κατοχή τους σε τρίτη πλευρά (το λεγόμενο third-party ownership), όπως ατζέντηδες, γραφεία μάνατζερ, off-shore εταιρείες, κλπ.

Με αυτή την απόφαση, χώρες που δεν είχαν απαγορεύσει εντελώς την ιδιοκτησία τρίτης πλευράς, όπως η Πορτογαλία ελέω Ζόρζε Μέντες, θα αναγκαστούν να διακόψουν παρόμοιες τεχνικές.

Η Μαλντονάντο βέβαια, μπορεί να μην έχει κατηγορηθεί ακόμα για κάτι αλλά είναι κοινό μυστικό πως οι ιδιοκτήτες της έχουν κερδίσει πολλά χρήματα και θα συνεχίσουν να το κάνουν αν δεν μπει ένα στοπ σε ακόμα έναν παραλογισμό του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

11 Σχόλια

Σχετικά Άρθρα

11 Σχόλια

Ντιέγκο Μαραντόνα: Η μέρα που έγινε θρύλος - InTheZone.gr 23 Ιουνίου 2020 - 00:19

[…] Πως μια ομάδα από τη δεύτερη κατηγορία της Ουρουγουάης… […]

Απάντηση
Στυλιανός Κυριακίδης: Ο άνθρωπος που έτρεξε για να σώσει μία χώρα - InTheZone.gr 23 Ιουνίου 2020 - 00:19

[…] Μαλντονάντο: Η ομάδα – μυστήριο της Ουρουγουάης […]

Απάντηση

Γράψτε ένα σχόλιο

To InTheZone.gr χρησιμοποιεί cookies ώστε να μπορεί να σας παρέχει την καλύτερη δυνατή εμπειρία πλοήγησης. Ελπίζουμε να είστε εντάξει με αυτό, εάν όχι μπορείτε να μην το αποδεχτείτε. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα