Αρχική ΑΛΛΑ ΑΘΛΗΜΑΤΑ Τζέιμς Χαντ: Ο “εχθρός” που εύχεσαι να αντιμετωπίσεις

Τζέιμς Χαντ: Ο “εχθρός” που εύχεσαι να αντιμετωπίσεις

από Γιάννης Γιανναράκης
Χαντ και Λάουντα σε μια από τις πολλές συνομιλίες τους εντός πίστας

Ο Τζέιμς Χαντ έζησε κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία του και η 14η Ιουνίου είναι (άδοξα) η καλύτερη δυνατή ευκαιρία για να θυμηθεί κάποιος τον άνθρωπο που μας έδειξε τι πρέπει να έχει ο αντίπαλος που θα επιλέξουμε να ξεπεράσουμε στην ζωή μας.

Κατά την διάρκεια της ζωής μας τείνουμε να ερχόμαστε αντιμέτωποι με καταστάσεις που κάνουν την καθημερινότητα μας αρκετά δυσκολότερη. Αυτές οι καταστάσεις γεννούν φιγούρες δυσάρεστες για το υποσυνείδητο μας, ή αλλιώς εχθρούς, αν θέλουμε να φτάσουμε την υπερβολή στα άκρα.

Μπορεί εξ ορισμού ο εχθρός να είναι ο αντίπαλος, αυτός που προσπαθεί να βλάψει άλλους ή να τους εμποδίσει από το να επιτύχουν κάποιο σκοπό, όμως σε πάμπολλες περιπτώσεις -όσες δεν περιλαμβάνουν πολέμους και ανθρώπινες ζωές- αυτό κάθε άλλο παρά ισχύει. Δεν το λέω εγώ, μα άνθρωποι εξυπνότεροι από μένα και (πιθανότατα) από σένα.

Να προσέχεις αυτά που λένε οι εχθροί σου· είναι οι πρώτοι που θα επισημάνουν τα λάθη σου.

Αντισθένης, Κυνικός φιλόσοφος

Αυτός που ζει από τη μάχη με έναν εχθρό, έχει προσωπικό συμφέρον να διατηρήσει τον εχθρό του ζωντανό.

Φρίντριχ Νίτσε, Γερμανός φιλόσοφος

Είναι θλιβερό να μην έχεις φίλους, αλλά είναι ακόμα πιο θλιβερό να μην έχεις εχθρούς.

Τσε Γκεβάρα, Αργεντινός επαναστάτης

Μόνο οι εχθροί λένε την αλήθεια. Οι φίλοι και τα αγαπημένα πρόσωπα ψεύδονται ασύστολα, παγιδευμένοι στον ιστό του καθήκοντος.

Στίβεν Κινγκ, Αμερικανός συγγραφέας

Πες μου ποιος είναι ο εχθρός σου να σου πω ποιος είσαι.

Καρλ Σμιτ, Γερμανός πολιτικός φιλόσοφος

“Καλά ρε, κείμενο για γρήγορα μονοθέσια μπήκαμε να διαβάσουμε, σε μάθημα αυτοβελτίωσης μας το γύρισες;” θα αναρωτηθείτε εύλογα. Όχι, δεν έχω σκοπό να σας κουράσω, γι’ αυτό πάμε στο θέμα μας. Πρώτα όμως, ένα τελευταίο ρητό (sorry)!

Ένας έξυπνος άνθρωπος αξιοποιεί καλύτερα τους εχθρούς του, απ’ όσο ένα ανόητος αξιοποιεί τους φίλους του.

Μπαλτάσαρ Γκράθιαν, Ισπανός συγγραφέας

Σας θυμίζει κάτι; Ναι, το ρητό, όχι ο δημιουργός του. Αν έχετε δει την ταινία “Rush”, τότε μάλλον ναι, καθώς αυτά είναι τα λόγια του “σοφού” Νίκι Λάουντα στον “ανεπίδεκτου μαθήσεως” Τζέιμς Χαντ, κατά το εντυπωσιακό κλείσιμο αυτής της ομολογουμένως εξαιρετικής ταινίας.

Ο ήρωας της ταινίας που σίγουρα θα θέλουμε να δούμε

Μην γελιόμαστε, λίγο πολύ οι περισσότεροι γνωρίζαμε τον Χαντ ως τον μεγάλο αντίπαλο του Λάουντα, ίσως μαζί με τον επίσης σπουδαίο Μάριο Αντρέτι. O Βρετανός, πρωταθλητής του 1976 με την McLaren έμεινε στην ιστορία κυρίως με την ταμπέλα του “ταλαντούχου μα επιπόλαιου ομορφόπαιδου”. Σύμφωνοι, θα μπορούσε να πετύχει πολλά περισσότερα, όμως αν δώσατε προσοχή στην ταινία θα καταλάβατε πως άλλο είναι το ηθικό δίδαγμα.

Σαν σήμερα πριν 27 χρόνια, ο Τζέιμς Χαντ βίωνε τις τελευταίες του στιγμές εν ζωή, προτού καταλήξει λόγω βαριάς καρδιακής προσβολής. Ο θάνατος του σε ηλικία 45 ετών σκόρπισε θλίψη στον χώρο του σπορ, που έχασε πάρα μα πάρα πολύ νωρίς έναν άνθρωπο που πρέσβευε σε πολλές πτυχές του την πραγματική έννοια της F1. Όπως πολύ σωστά εξηγούσε ο ίδιος, όταν έπρεπε να βρει τον λόγο πίσω από την γοητεία που εξέπεμπε, “οι γυναίκες γοητεύονται από ανθρώπους που απλά κάνουν κύκλους, ακριβώς γιατί κάθε φορά φτάνουν τόσο κοντά στον θάνατο”. Σε μια εποχή που τα δυστυχήματα δεν ήταν η εξαίρεση αλλά ένας τραγικός κανόνας, ο Τζέιμς Χαντ ζούσε κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία του. Για αυτό τον λόγο το αφιέρωμα που βλέπετε ήρθε να γραφτεί την ημέρα πριν τον θάνατο του Βρετανού, προς τιμήν της ζωής και όχι του τέλους της.

O Χαντ μαζί με την αδυναμία του, τις γυναίκες

Όταν έχεις την δυνατότητα να αφηγηθείς ιστορίες, ενίοτε νιώθεις την ανάγκη να τις υπεραναλύσεις. Σήμερα λοιπόν, θα απαρνηθώ τον ρόλο του αναπληρωματικού της Wikipedia. Σε περίπτωση που δεν έχεις ιδέα ποιος είναι ο Τζέιμς Χαντ αλλά πάτησες να δεις αυτό το κείμενο, πρώτον μπράβο σου και δεύτερον τσέκαρε πρώτα το βιογραφικό του για να μην χαθείς στην μετάφραση παρακάτω.

Στο μεταξύ, εσείς που τα ξέρετε ήδη, γιατί δεν ρίχνετε μια ματιά στην ανάλυση του νέου κεφάλαιου της Ferrari που ξεκινά με την έλευση του Κάρλος Σάινθ;

Όταν οι νόμοι της φύσης αναβιώνουν στην άσφαλτο

Επανερχόμαστε. Ήταν σχεδόν ειρωνικό να συνυπάρξουν την ίδια ακριβώς εποχή δύο τόσο διαφορετικοί οδηγοί, εντός και εκτός πίστας, που όμως είχαν κοινό σημείο αφετηρίας. Την νίκη, όπως κι αν έρθει αυτή. Όπως λέγεται κατά κόρον, μόλις βγεις στην άγρια φύση βιώνεις σε απόλυτο βαθμό τον “νόμο του ισχυρότερου”. Στην περίπτωση του Νίκι Λάουντα και του Τζέιμς Χαντ, αυτός ο κανόνας έγινε κορωνίδα στο κεφάλι αμφότερων. Το αποτέλεσμα; Η καλύτερη κόντρα στην ιστορία της F1!

Πολλοί θα ήθελαν να ξέρουν το αντικείμενο της συζήτησης

Ο ένας (Λάουντα) μπορούσε να ξεζουμίσει την ικανότητα των μηχανικών του, προτού ξεζουμίσει το ίδιο το μονοθέσιο εντός της πίστας. Ο άλλος (Χαντ), απλά μπορούσε να αφήσει το πόδι κολλημένο στο γκάζι λίγο παραπάνω. Ο ένας ήξερε πως η πλειοψηφία τον αντιπαθούσε. Ο άλλος ήλπιζε πως η πλειοψηφία τον λατρεύει. Ο ένας πάγωνε τα πλήθη, ο άλλος τα ξεσήκωνε. Ο ένας είχε πρόσωπο “ποντικού” (δεν το λέω εγώ, ο ίδιος), ο ένας είχε πρόσωπο μοντέλου (μάλλον). Ο ένας ήταν παντρεμένος για 15 χρόνια (1976-1991). Ο άλλος άντεξε τρία χρόνια στον πρώτο του γάμο (Σούζι Χαντ, 1974-76) και επτά στον άλλον (Σάρα Λόμαξ, 1983-1989).

Το μεγαλείο της αντιπαλότητας

Όπως καταλαβαίνετε, ο ορισμός “βίοι αντίθετοι” ταιριάζει απόλυτα στην περιγραφή των δύο κυρίων. Ωστόσο, ο ένας όφειλε τα κατορθώματα του σε μεγάλο βαθμό στον άλλον. Η άνοδος του Λάουντα στην F1 ώθησε και τον Χαντ στο επιπλέον βήμα, με όλους τους κινδύνους που το συνόδευαν. Η υπογραφή του Λάουντα στη Ferrari έκανε τον Χαντ να παρακαλάει όσο κανείς για μια ευκαιρία στην McLaren. Οι εμφανίσεις του Χαντ ανάγκασαν τον Λάουντα να χρησιμοποιήσει υπόγειες τακτικές για τον “χτυπήσει”. Οι νίκες του Χαντ ώθησαν τον Λάουντα σε επιστροφή ρεκόρ από ένα ατύχημα που κατά καθαρή τύχη δεν εξελίχθηκε σε δυστύχημα.

Η ιδέα της δεύτερης θέσης, ξανά πίσω από τον Λάουντα, έκανε τον Χαντ να ρισκάρει την ζωή του σε ένα Γκραν Πρι που δεν έπρεπε να είχε ξεκινήσει ποτέ, για να κατακτήσει εν τέλει το μοναδικό πρωτάθλημα της καριέρας.

Τέλος, η ιδέα της… ισοπαλίας με τον Χαντ ώθησε τον Λάουντα σε νέα επίπεδα, τα οποία επιβεβαιώνονται από τους τίτλους τους 1977 και του 1984. Ήταν η ανωτερότητα του Λάουντα ικανή να παρακινήσει εκ νέου τον Τζέιμς Χαντ; Δυστυχώς όχι.

Ο Βρετανός έμεινε πιστός στην συνταγή της “απόλαυσης των κεκτημένων”, με αποτέλεσμα να αποσυρθεί το 1979, αφού πρώτα είχε προλάβει να ανακαλύψει σε μια άσημη κούρσα τον θρυλικό Ζιλ Βιλνέβ.

Ζιλ; Μα ο μόνος πρωταθλητής Βιλνέβ λέγεται Ζακ, σωστά; Σωστά, όμως στο μεσοδιάστημα έχεις χάσει επεισόδια. Επέτρεψε μας να σε “φωτίσουμε”.

Η μάχη των “αν” και το συμπέρασμα

Θα ήταν η καριέρα των Χαντ και Λάουντα διαφορετική δίχως την ταυτόχρονη συνύπαρξη τους; Κατά πάσα πιθανότητα. Μπορεί η ψύχωση του Αυστριακού για το τέλειο να τον είχε καθοδηγήσει σε μεγαλύτερες δόξες. Μπορεί η απουσία του Λάουντα να είχε βοηθήσει τον Χαντ να μαζέψει περισσότερους τίτλους, ή απλά να ακολουθήσει το ίδιο ακριβώς μονοπάτι της καθίζησης πολύ γρηγορότερα.

Όλα αυτά τα υποθετικά σενάρια ανήκουν στον “κλισέ” πλέον φωριαμό της φαντασίας. Με βάση τα απτά γεγονότα όμως, υπάρχει ένα βασικό και ατόφιο συμπέρασμα.

Ο Τζέιμς Χαντ είναι ο αντίπαλος που ψάχνουμε στην ζωή μας. Εκείνος που θα κάνει πολύ πράγματα καλύτερα από εμάς, εκείνος που θα μας τσαντίσει περισσότερες φορές απ’ όσες μπορούσε να διαχειριστούμε. Στο τέλος όμως, αυτός ο εχθρός θα μας κάνει να απαιτήσουμε περισσότερα από τον εαυτό μας. Θα μας κάνει να… δουλέψουμε υπερωρία, να τρέξουμε ένα παραπάνω χιλιόμετρο, να κάνουμε άλλο ένα σετ κοιλιακών, να γράψουμε άλλο ένα κείμενο.

Θα μας φέρει κατάματα με όσα προσπαθούσαμε να αποφύγουμε: Τις αδυναμίες μας.

Θα μας δείξει πως ο δικός μας τερματισμός έπρεπε να είναι μια αφετηρία.

Θα μας πει περισσότερες αλήθειες απ’ όσες θέλουμε.

Προφανώς, λίγοι είναι σε θέση να καταλάβουν πως η διαδικασία αυτού του σπριντ που εξελίσσεται σε μαραθώνιο είναι ευχή και όχι κατάρα. Για καλή του τύχη, ο Λάουντα φρόντισε να το καταλάβει εξαιτίας ένας ξανθού Βρετανού, που δεν φοβόταν να ρισκάρει για πράγματα που ο Λάουντα θεωρούσε απαράβατα. Αυτό είναι ίσως το σπουδαιότερο κατόρθωμα του Τζέιμς Χαντ, εκτός του αξιέπαινου παλμαρέ του.

Τόσο διαφορετικοί, μα τόσο ίδιοι

Άλλωστε, για να σε ζηλέψει ο Νίκι Λάουντα, πρέπει να έχεις κάνει κάτι πολύ καλά…

0 Σχόλιο

Σχετικά Άρθρα

Γράψτε ένα σχόλιο

To InTheZone.gr χρησιμοποιεί cookies ώστε να μπορεί να σας παρέχει την καλύτερη δυνατή εμπειρία πλοήγησης. Ελπίζουμε να είστε εντάξει με αυτό, εάν όχι μπορείτε να μην το αποδεχτείτε. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

error

Αν σας αρέσουν οι ιστορίες μας, ακολουθήστε μας :)

YouTube
Instagram