Αρχική ΑΛΛΑ ΑΘΛΗΜΑΤΑ Ίμολα: Η παράσταση ενός Γερμανού, ψυχρού, μα ημίθεου…

Ίμολα: Η παράσταση ενός Γερμανού, ψυχρού, μα ημίθεου…

από Γιάννης Γιανναράκης

Η F1 επιστρέφει στην Ίμολα και εμείς θυμόμαστε έναν από τους πλέον υποτιμημένους θριάμβους του Μίκαελ Σουμάχερ, λίγες ώρες μετά τον χαμό της μητέρας του, Ελίζαμπεθ…

14 χρόνια, δύο δυναστείες (Red Bull & Mercedes), δύο κινητήρες, μια οικονομική κρίση και αμέτρητους νέους πρωταγωνιστές μετά, η F1 επιστρέφει ελέω κορωνοϊού σε μια από τις πλέον φημισμένες πίστες της.

Ο αγώνας της Ίμολα, γνωστός και ως “Emilia Romagna Grand Prix”, τίτλος παρμένος από το όνομα της ευρύτερης περιοχής, μπήκε από το… παράθυρο στο φετινό καλεντάρι και δεν μας χάλασε καθόλου. 20 οδηγοί ετοιμάζονται να (ξανα)δοκιμαστούν σε ένα από τα ιστορικότερα circuit της Γηραιάς Ηπείρου.

Το “Autodromo Internazionale Enzo e Dino Ferrari” έχει πάρει το όνομα του ιδρυτή της Ferrari και του αδικοχαμένου γιού του, ο οποίος έχασε την μάχη με την μυϊκή δυστροφία στα 24 του χρόνια (1932-1956). Ο χαμός του σήμανε και ένα ψυχολογικό τέλμα για τον Έντσο, ο οποίος έθεσε σε κυκλοφορία ένα αμάξι με τον κινητηρά τον οποίο δούλευε ο Αλφρέντο (πλήρες όνομα του γιού του), δίνοντας του την ονομασία “Dino”.

Για του λόγου το αληθές…

Σε αυτή την πίστα λοιπόν, η F1 έμελλε να αλλάξει μια για πάντα σελίδα στα ζητήματα ασφαλείας, όταν μέσα σε ένα αγωνιστικό τριήμερο “έχασε” δύο οδηγούς (Ράτζενμπεργκερ και Σένα) και από τύχη δεν θρήνυσε άλλον έναν (Μπαρικέλο).

Το άγαλμα του Άιρτον Σένα στην πίστα όπου άφησε την τελευταία του πνοή και στο βάθος… η Ελλάδα.

Από εκείνο το κυριακάτικο μεσημέρι, όταν ο θεός συνάντησε τον… Θεό, η F1 μπορεί να περηφανεύεται πως άλλαξε επίπεδο. 12 χρόνια μετά, η κορωνίδα των μηχανοκίνητων σπορ επισκέφτηκε για τελευταία (μέχρι πρότινος) φορά το Σαν Μαρίνο. Η τελευταία pole position στην συγκεκριμένη πίστα, εν έτη 2006, άνηκε στον Μίκαελ Σουμάχερ με χρόνο 1:22.795.

Φέτος, ο Βάλτερι Μπότας την κατέκτησε στην Ίμολα με χρόνο 1:13.609!

Επίσης, όταν ο “Σούμι” έβλεπε την καρό σημαία του τερματισμού, οι Σαρλ Λεκλέρκ, Μαξ Φερστάπεν και Τζορτζ Ράσελ ήταν οκτώ ετών. Ο Λάντο Νόρις μόλις έξι. Ο Κίμι Ράικονεν από την άλλη, ήταν… πέμπτος!

Πολύ ωραία τα μαθήματα ιστορίας θα μου πείτε, αλλά άλλο κυρίως πιάτο μας υποσχέθηκε ο τίτλος σου. Η μοναδική μνεία προς τον άνθρωπο που ξεπέρασε σε νίκες ο Λιούις Χάμιλτον, ήταν ανεπαρκής. Ωστόσο, περιείχε μια ωραία λεπτομέρεια. Ο κύκλος της Ίμολα έκλεισε με τον τρόπο που άρμοζε σε μια πίστα που έχει γνωρίσει μια άνευ προηγουμένου μονομερή κυριαρχία.

Ο Μίκαελ Σουμάχερ μετράει επτά νίκες στην Εμίλια Ρομάνια, έξι εκ των οποίων με τα χρώματα της Ferrari. Κατά την διάρκεια της παρουσίας του στο Μαρανέλο (1998-2006), μόλις τρεις πιλότοι κατάφεραν να φύγουν νικητές από την… γειτονιά της Scuderia, εκτός αυτού. Ο Κούλθαρντ το 1998, ο Ραλφ Σουμάχερ το 2001 και ο Φερνάντο Αλόνσο το 2005, στον αγώνα-αλλαγή σκυτάλης για το σπορ.

Όλες οι υπόλοιπες περιπτώσεις ήταν απλά δείγματα κυριαρχίας. Μόνο που μια, διέφερε από τις άλλες. Ήταν η πιο ανθρώπινη, μα συνάμα η πλέον υπέρανθρωπη επικράτηση του θρυλικού Γερμανού.

Το 2003, η οντότητα του Σουμάχερ πήρε άλλη διάσταση.
Το τρίημερο στην Ίμολα ήταν ένας από τους (κομβικούς) λόγους.

To Πάσχα του 2003, η πίστα της Ίμολα υποδέχθηκε τους κορυφαίους πιλότους το κόσμου για τον τέταρτο αγώνα της σεζόν. Με τον Κίμι Ράικονεν να ηγείται του πρωταθλήματος, ο Σουμάχερ γνώριζε πως έπρεπε άμεσα να σπάσει το ρόδι. Τα ελεύθερα δοκιμαστικά της Παράσκευης επέδειξαν σαφή υπεροχή του κόκκινου μονοθεσίου.

Ο φαινομενικός περίπατος όμως, έκρυβε μια δυσάρεστη έκπληξη. Το απόγευμα της Παρασκευής, ο κάτοχος των σκήπτρων αποχωρεί από την Ίμολα, μεταβαίνοντας εκτάκτως της Κολωνία. Ο λόγος; Ένα σοβαρό ατύχημα της μητέρας του, Ελίζαμπεθ, στο μπάνιο του σπιτιού, το οποίο τον είχε στείλει στο νοσοκομείο με εσωτερική αιμορραγία.

Μίκαελ και Ραλφ Σουμάχερ, μαζί με την μητέρα τους, Ελίζαμπεθ

Όντας σε κομματώδη κατάσταση, η ζωή της 55χρονης κρεμόταν από μια κλωστή. Για τους δύο γιούς της όμως, υπήρχε ένα ακόμα καθήκον. Το επόμενο πρωί βρίσκονται πάλι στην Ίμολα, “αναγκασμένοι” από καθήκον και εγωισμό να αγωνιστούν στις κατατακτήριες δοκιμές. Πρώτος ο Μίκαελ (1:22.327), δεύτερος ο Ραλφ (1:22.341). Τα 14 δέκατα που έκριναν τον “νικητή” δεν ήταν τίποτα μπροστά στα 1000 χιλιόμετρα που τους χώριζαν από το νοσοκομείο της Κολωνία.

“Πως βρίσκεις το σθένος να πρωταγωνιστήσεις την ώρα που η μητέρα του κινδυνεύει;” ρώτησαν τον πιλότο της Scuderia. “Παρακαλώ, μην περιμένετε απάντηση”, αποκρίθηκε. Αμφότεροι επέστρεψαν με συνοπτικές διαδικασίες στην Κολωνία, όπου και έμαθαν τα ξημερώματα της Κυριακής πως η μητέρα τους δεν κατάφερε να βγει νικήτρια…

Θνητός, μέχρι αποδείξεως του εναντίου…

O χαμός της Ελίζαμπεθ Σουμάχερ σκέπασε με πένθος και αμφιβολία το Γκραν Πρι της Κυριακής, καθώς οι πιθανότητες συμμετοχής των αδερφών “Σούμι” δεν ήταν υπέρ του σπορ. Όμως κόντρα στα προγνωστικά, αμφότεροι εμφανίστηκαν, πιστοί στο ραντεβού με το πάθος του.

Αμφότεροι στην πρώτη σειρά της εκκίνησης, με τον Ραλφ μάλιστα να περνάει τον αδερφό του στην πρώτη στροφή του αγώνα. Η σκέψη της Ferrari να τραβήξει τον πρώτο οδηγό γρήγορα στα pits ήταν εν τέλει ευεργετική. Όταν ο Ραλφ πήγε για την δική του πρώτη αλλαγή στον 16ο γυρό, ο Μίκαελ είχε ήδη επιβάλει τον κυριαρχικό ρυθμό του.

Φτάνοντας σε σημείο να ολοκληρώνει γύρους με χρόνο… κατακακτήριων, ο μετέπειτα πρωταθλητής της χρονιάς άντεξε στην πίεση του “Iceman” και είδε πρώτος την καρό σημαία, μέσα σε κλίμα συγκίνησης. Αυτό που ακολούθησε, προσέδωσε μια ανθρώπινη χροιά σε έναν θεϊκό άθλο.

Απόλυτη αδράνεια στον γύρο του θριάμβου. Την ίδια ώρα, το κράνος καλύπτει τα δάκρυα του από την κοινή θέα. Ελάχιστα λόγια και μια στοργική αγκαλιά από τον ομόσταυλο και αιώνιο… δεύτερο, Ρούμπενς Μπαρικέλο.

Κανένας πανηγυρισμός, ακόμα και στο πρώτο σκαλί του βάθρου, όπου βρίσκεται με το μαύρο περιβραχιόνιο ανά χείρας.

Η σαμπάνια μένει στην θέση της, ο Μίκαελ αποχωρεί για την Κολωνία αμέσως μετά την παρουσία στο podium και ο δεύτερος πατέρας του, Ζαν Τοντ, εμφανίζεται αντί του Γερμανού στη καθιερωμένη συνέντευξη τύπου και τον αποθεώνει.

Αυτό είναι το ιστορικό μιας νίκης που (δυστυχώς) εύκολα λησμονείται. Μπορεί να μην έχει την αίγλη των θριάμβων στο Σπα ή Μόντσα, ωστόσο είχε κάτι ακόμα σημαντικότερο. Την απόδειξη πως ο Γερμανός πιλότος, εκτός της ήδη γνωστής εμμονής του με την επιτυχία, ήξερε πως να απαλλάσεται από την… ανθρώπινη ιδιότητα του. Όταν η γόμα έτριβε την άσφαλτο, όταν το πόδι πατούσε στο γκάζι, τα συναισθήματα από παρελθόν και μέλλον έμπαιναν σε δεύτερη μοίρα…

Η 65η νίκη στην καριέρα του Μίκαελ Σουμάχερ δεν ήταν ούτε η πιο εντυπωσιακή, ούτε η πλέον ιστορική. Ήταν όμως, μακράν της δεύτερης, η πιο ξεχωριστή, η πιο… υπεράνθρωπη.

Αν μπορεί κάποιος να χαρακτηρίσει άνθρωπο τον “Σούμι”…!

0 Σχόλιο

Σχετικά Άρθρα

Γράψτε ένα σχόλιο

To InTheZone.gr χρησιμοποιεί cookies ώστε να μπορεί να σας παρέχει την καλύτερη δυνατή εμπειρία πλοήγησης. Ελπίζουμε να είστε εντάξει με αυτό, εάν όχι μπορείτε να μην το αποδεχτείτε. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα