Αρχική ΜΠΑΣΚΕΤΕλλάδα Φάνης Χριστοδούλου: Ο “Μπέμπης” που δεν γοητεύτηκε από την τελειότητα

Φάνης Χριστοδούλου: Ο “Μπέμπης” που δεν γοητεύτηκε από την τελειότητα

από Γιάννης Γιανναράκης

Το μέλλον που δεν ήθελε να κυριεύσει το παρόν. Το “πρέπει” που δεν μπόρεσε ποτέ να αντισταθεί στο “θέλω”. Ο αθλητής που δεν πίστεψε στην έννοια του αθλητή. Ο “Μπέμπης” που λάτρεψε την έννοια του μπέμπη. Αυτές είναι οι ιστορίες του Φάνη Χριστοδούλου.

Το καλοκαίρι του 1987 έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη πολλών ως το ορόσημο του ελληνικού μπάσκετ και δίκαια. Ο θρίαμβος της Επίσημης Αγαπημένης εντός του φλεγόμενου Σ.Ε.Φ. έστειλε εκατομμύρια ανθρώπους στις πλατείες και τον Νίκο Πορτοκάλογλου (τότε μέσω των ΦΑΤΜΕ) στο… στούντιο, για την γέννηση του περήφανου “Πρωταθλητές”.

Ποιοί ήταν οι παικταράδες που επιτέλους… αλλάξανε μπαλιές; “Ο Γκάλης, ο Γιαννάκης, ο Φιλίππου και τα άλλα παιδιά” θα μπορούσε να πει κάποιος, έστω κι αν Μαρινέλλα και Γιάννης Πάριος τραγούδησαν το συγκεκριμένο κομμάτι για χάρη του παντοκράτορα τότε Άρη.

Ωστόσο, ένα από αυτά τα παιδιά αποφάσισε να κρατήσει για πάντα αυτή την αθώα ιδιότητα. Ο Φάνης Χριστοδούλου κλείνει 55 χρόνια ζωής, αρνούμενος να υποδυθεί την ενήλικη φύση του. Ο “Μπέμπης” των ελληνικών γηπέδων ήταν κάτι πολλά παραπάνω από ένα ακόμα παιδί. Κατά πολλούς, ήταν, είναι και θα είναι ότι πιο ολοκληρωμένο έχει αγωνιστεί ποτέ με τα γαλανόλευκα.

Ο Χριστοδούλου πανηγυρίζει μαζί με τον Παναγιώτη Γιαννάκη την πρόκριση της Εθνικής στον τελικό του EuroBasket του 1989

Τα ίδια χρώματα που έχουν φορέσει ανά διαστήματα -μεταξύ άλλων- οι Αμερικάνος, Κολοκυθάς, Γκάλης, Γιαννάκης, Παπαλουκάς, Διαμαντίδης, Σπανούλης και Αντετοκούνμπο. Οπότε, μήπως οι παραπάνω ισχυρισμοί αποτελούν ιεροσυλία;

Ο Χριστοδούλου απέναντι στον Σκότι Πίπεν, κατά την διάρκεια του αγώνα ανάμεσα σε Ελλάδα και ΗΠΑ (62-128), στο πλαίσιο των Ολυμπιακών Αγώνων του 1996

Μπορεί. Όμως, η εικόνα δεν λέει ποτέ ψέμματα. Άλλωστε, άλλο πιο ταλαντούχος, άλλο καλύτερος. Η βασική διαφορά αυτών των δύο είναι η δουλειά. Εδώ είναι που ο Φάνης μας τα χάλασε…

Ο Χριστοδούλου σε ηλικία 18 ετών, με τα χρώματα της Εθνικής Ανδρών

Δεν βρεθήκαμε όμως σήμερα για να επαναλάβουμε τα τεκμηριώμενα. Ναι, ο Φάνης Χριστοδούλου σιχαινόταν την πρωϊνή προπόνηση, έβρισκε ανούσια τα βάρη, συναρπαστική τη μηχανή του, βαρετή την μοναξιά του ΝΒΑ και των ΗΠΑ. Όμως, ο “όμορφος” της παρέας του ’87 δεν είναι μόνο γεγονότα, αλλά και ιστορίες, διηγήσεις.

Ο Χριστοδούλου αμέσως μετά τον τελικού του Κυπέλλου Ελλάδας ανάμεσα σε Πανιώνιο και ΠΑΟΚ το 1991

Ο Φάνης είναι ο Πανιώνιος. Έζησε, ανδρώθηκε και μεγαλούργησε σε μια ιστορική ομάδα που εν τέλει δεν μπόρεσε να γυρίσει πίσω όσα του πήρε. Η αγάπη του για τους κυανέρυθρους (και το μίσος του για τα βάρη) του στέρησε την ευκαιρία να καθιερωθεί στο ΝΒΑ, τον Παναθηναϊκό -όσο βρισκόταν στην ελίτ- ή τον Ολυμπιακό, παρά την επιθυμία του Γιάννη Ιωαννίδη, ο οποίος θέλησε να χτίσει την νέα επόχη των Πειραιωτών γύρω του, όπως έκαναν οι αδερφοί Αγγελόπουλοι με τον Βασίλη Σπανούλη.

Ο Φάνης είναι το τσιγάρο. Ο Φίλιππος Συρίγος τον αποκάλεσε εξαδάχτυλο και είχε απόλυτο δίκιο. Ο πληρέστατος φόργουορντ εκτός παρκέ προσέθετε άλλο ένα ακρό στα χέρια του, πολύ πιο επικίνδυνο από τα υπόλοιπα. Η γενικότερη αύρα της επόχης, με παίκτες που αρνούνταν να γίνουν αθλητές, έπρεπε να είχε εκείνον στο εξώφυλλο της άτυπης καμπάνιας της.

Φάνης Χριστοδούλου και Μπάιρον Σκοτ, μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1998 με την φανέλα του Παναθηναϊκού

Ο Φάνης είναι η αποκάλυψη της αποκάλυψης του ’87.

Ο Χριστοδούλου εφορμά προς το ισπανικό καλάθι, απέναντι στους Ρομάι και Χιμένεθ

Η έμπνευση του Κώστα Πολίτη να τοποθετήσει δίπλα στους Γκάλη, Γιαννάκη και Φασούλα έναν αμούστακο νεαρό αποδείχθηκε “λίρα εκατό”. Ο 22χρονος τότε άσος μπορεί να μην είχε τα νούμερα των τριών σωματοφυλάκων, ήταν όμως εκείνος που έβγαζε όποτε χρειαζόταν το “φίδι από την τρύπα”. Το σημαντικότερο; Έδειξε πως είναι το μέλλον που δεν ανήκει στο παρόν.

Ο Φάνης είναι το τρίποντο στον ημιτελικό του ’89. Εντάξει, τι να πεις για αυτό. Όταν ο “Θεός” δεν κρατιέται να πανηγυρίσει, τότε καταλαβαίνεις αμέσως την ιστορικότητα της στιγμής…

Ο Φάνης είναι οι 32 πόντοι κόντρα στην Ισπανία. Απόντος του Νίκου Γκάλη, ο Χριστοδούλου πραγματοποίησε την πιο “γεμάτη” εμφάνιση της καριέρας του με τα γαλανόλευκα, σκοράροντας 32 πόντους στην νίκη της Εθνικής επί της Ισπανίας με 102-93, στο πλαίσιο του Μουντομπάσκετ της Αργεντινής το 1990.

Ο Φάνης είναι το Μουντομπάσκετ του Καναδά. Η πρώτη παρουσία της Ελλάδας στην τετράδα ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου συνδύαστηκε με το απόγειο του “Μπέμπη”, εντός και εκτός γηπέδων, το 1994. Από τα κρυφά τσιγάρα στο υπόγειο του ξενοδοχείου μέχρι τις μάχες κόντρα στον Καναδά του Στιβ Νας και την… δεύτερη Dream Team των Ο’ Νιλ, Μίλερ και Ουίλκινς, ο Χριστοδούλου φρόντισε να κάνει αισθητή την παρουσία του μπροστά στην ομογένεια.

Ο Φάνης είναι τα πούρα με τον Φασούλα. Ναι, το στιγμιότυπο είναι από το Μουντομπάσκετ που αναφέραμε παραπάνω, όμως δεν γινόταν μην κάνουμε ξεχωριστή αναφορά. Μετά την νίκη… ρουτίνας κόντρα στους Κινέζους, που “σφράγισε” την θέση στα ημιτελικά, οι στυλοβάτες (μαζί με τον Γιαννάκη) της Εθνικής, Φασούλας και Χριστοδούλου προσέφεραν την φωτογραφίας μιας όλοκληρης εποχής, μπροστά στα μάτια του 18χρονου τότε Ευθύμη Ρετζιά.

Ο Φάνης είναι τα πέντε τρίποντα του ΟΑΚΑ και το εισιτηρίο για Ατλάντα. Μπορεί να μην δέχθηκε να αγωνιστεί στους Χοκς, όμως ο “Μπέμπης” έμελλε να στείλει την Εθνική στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996, προσφέροντας στο ασφυκτικά γεμάτο ΟΑΚΑ μια παράσταση που έμοιαζε περισσότερο με 2020 παρά με 1995.

Ο Φάνης είναι η μπουνιά στον Ιωαννίδη. Ναι, καλά ακούσατε, ο πάλαι ποτέ μπασκετικός έρωτας του “Ξανθού” έμελλε να τον γρονθοκοπήσει, κατά την διάρκεια μιας σύρραξης σε αγώνα του Παναθηναϊκού με την ΑΕΚ το 1998.

Ο Φάνης είναι τα λόγια συμπαικτών, φίλων και αγνώστων. “Ο παίκτης που έκανε εκείνον τον χρόνο τον ευκολότερο της ζωής μου” σύμφωνα με τον Ντίνο Ράτζα, ένας “τετραπέρατος” μπασκετμπολίστας για τον Λένι Ουίλκενς και το προσωπικά αγαπημένο μου, ο παίκτης που “το μοναδικό πράγμα που δεν μπορεί να κάνει μέσα στο γήπεδο είναι να βάλει κουστούμι και να δίνει οδηγίες από τον πάγκο”, τάδε έφη Κώστας Μίσσας.

Χριστοδούλου, Γιαννάκης, Παταβούκας και Φασούλας στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα
το 1996

Ο Φάνης είναι το μεγαλύτερο ταλέντο που έχει παράξει ποτέ η δεξαμενή της μικρής Ελλάδας στο παγκόσμιο μπασκετικό στερέωμα. Τα αν και τα γιατί που επακολούθησαν αποτελούν θέμα συζήτησης για μια άλλη στιγμή. Το μόνο σίγουρο είναι πως ο “Μπέμπης” υπηρέτησε το παρατσούκλι του από την αρχή μέχρι το τέλος, δίχως συμβιβασμούς και υποχωρήσεις. Έμεινε στην ιστορία με τον τρόπο που εκείνος ήθελε, έστω κι αν αυτό δεν συνδύαστηκε ποτέ με την κορυφή της ελληνικής… “πορτοκαλί” αλυσίδας.

1 Σχόλιο

Σχετικά Άρθρα

1 Σχόλιο

Γράψτε ένα σχόλιο

To InTheZone.gr χρησιμοποιεί cookies ώστε να μπορεί να σας παρέχει την καλύτερη δυνατή εμπειρία πλοήγησης. Ελπίζουμε να είστε εντάξει με αυτό, εάν όχι μπορείτε να μην το αποδεχτείτε. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

YouTube
Instagram