Αρχική ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΓερμανία Ντιναμό Βερολίνου: Ένας «κοιμισμένος» γίγαντας

Ντιναμό Βερολίνου: Ένας «κοιμισμένος» γίγαντας

από In the Zone Team

Ένα ταξίδι πίσω στις μέρες του «Ψυχρού Πολέμου» και πιο συγκεκριμένα σε μια συνοικία βαθιά στο ανατολικό Βερολίνο, το οποίο δεν θυμίζει σε τίποτα τις δόξες του παρελθόντος, που του πρόσφερε 10 πρωταθλήματα, αλλά και ένα δοξασμένο όνομα. Αυτό της Ντιναμό Βερολίνου…

Έχουν περάσει πάνω από τρεις δεκαετίες από την ιστορική επανένωση της Γερμανίας και παρόλα αυτά, εξακολουθούν να υπάρχουν αμφιβολίες για το πόσο επιτυχής ήταν η μετάβαση. Από την εσωτερική πολιτική, στις θέσεις εργασίας και έως την οικονομία, παραμένουν τεράστιες διαφορές μεταξύ της πρώην Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Όπως ήταν αναμενόμενο, το ποδόσφαιρο δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. 

Οι κορυφαίοι σύλλογοι της Ανατολικής Γερμανίας δυσκολεύτηκαν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα της Μπουντεσλίγκα αλλά η ομάδα η οποία υπέφερε το περισσότερο ήταν αυτή με τους περισσότερους τίτλους στην ΛΔΓ. Η Ντιναμό Βερολίνου, ήταν ο σύλλογος του Υπουργείου Κρατικής Ασφαλείας (η αλλιώς Στάζι). Όταν η κρατική υποστήριξη σταμάτησε να υφίσταται οι αστέρες της ομάδας όπως ο Αντρέας Τομ και ο Τόμας Ντολ κατευθύνθηκαν προς τα δυτικά, ενώ οι χορηγοί απέφευγαν να διαφημίσουν τα προϊόντα τους μέσω του «συλλόγου της Στάζι».

Δυναμό Βερολίνου

O πιο φανατικός οπαδός της ομάδας ήταν ο Έριχ Μίλκε, Υπουργός Κρατικής Ασφάλειας από το 1957 έως το 1989 και ένας από τους δυο δράστες στην δολοφονία των αρχηγών της αστυνομίας του Βερολίνου το 1931. Έγινε ένας από τους αρχιτέκτονες του Στάλιν στις εκκαθαρίσεις στη Σοβιετική Ένωση οπού είχε δραπετεύσει και ύστερα από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο επέστρεψε στη Ανατολική Γερμάνια ως επικεφαλής ασφάλειας και δεξί χέρι του Στάλιν.

Ο Μίλκε αγαπούσε τη Ντιναμό Βερολίνου – στα αρχεία της Στάζι εμφανίζεται σε φωτογραφίες με τους αστέρες της ομάδας να χαμογελά. Οι παίκτες φαίνονται να χαμογελούν και αυτοί, αν και για πολλούς κάπως νευρικά, κάτι το οποίο ακούγεται λογικό αν λάβεις υπόψιν ότι ο πιο φανατικός οπαδός είχε τα κλειδιά για τους θαλάμους των βασανιστηρίων.

Το 1954 ο Μίλκε αποφάσισε ότι οι παίκτες της Ντιναμό Δρέσδης θα πρέπει να μεταφερθούν στη νεοσύστατη Ντιναμό Βερολίνου. Ταυτοχρόνως η ομάδα θα είχε τον καλύτερο εξοπλισμό, τις πιο σύγχρονες εγκαταστάσεις και το καλύτερο τεχνικό προσωπικό της χωράς. Η συγκέντρωση των σπουδαιότερων ποδοσφαιριστών της χώρας στη Ντιναμό είχε ως στόχο να ενισχύσει την διεθνή φήμη της ΛΔΓ, μέσω των σοσιαλιστών… ηρώων του ποδοσφαίρου όπως λεγόντουσαν εκείνη την εποχή. 

Όπως κάθε δράσξ έχει μια αντίδραση, όλες αυτές οι κινήσεις δεν θα μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητες από το φίλαθλο κοινό. Σύμφωνα με αρχεία της εποχής υπήρχαν ενδείξεις ότι η Ντιναμό, είχε την υποστήριξη των διαιτητών και οι παίκτες της έκαναν χρήση αναβολικών. Πολλές φορές οι διαιτητές κατακύρωναν γκολ-οφσάιντ και φάουλ για πέναλτι. Θα μπορούσαν ακόμα και να τιμωρήσουν τους αντίπαλους παίκτες στα παιχνίδια πριν τον αγώνα τους με τη Ντιναμό. 

Ο σύλλογος επίσης έχει κατηγορηθεί για υποθέσεις ντόπινγκ. Σύμφωνα με τον Φάλκο Γκετς, πρώην παίκτη της Ντιναμόπου δραπέτευσε στη Δυτική Γερμάνια και ύστερα κέρδισε το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ με τη Λεβερκούζεν, του είχαν δοθεί αναβολικά χωρίς να έχει επίγνωση. Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος. Σύμφωνα με τους παλαίμαχους παίκτες που εξακολουθούν να ασχολούνται με τον σύλλογο, υπάρχει όμως και η άλλη όψη. Ένας απ’ αυτούς, ο Γιερν Λεντς πίστευε ότι η Ντιναμό, δεν δεχόταν καμία παραπάνω εύνοια πόσο έχουν οι μεγάλες ομάδες της χώρας. 

Μερικά από τα προνόμια τα οποία είχαν οι παίκτες της Ντιναμό μπορεί να θεωρούταν… αστεία για τα δυτικά δεδομένα αλλά για την ΛΔΓ ήταν μεγάλη υπόθεση. Οι παίκτες μπορούσαν να μεταβούν στην 10ετή λίστα αναμονής για ένα αυτοκίνητο και πληρωνόντουσαν τόσο καλά ώστε σε ορισμένες περιπτώσεις μπορούσαν να αποκτήσουν ένα Λάντα. Τους δόθηκε επίσης πιο πολυτελή διαμονή και η άδεια να ταξιδέψουν στο εξωτερικό. Μπορούσαν να λάβουν ακόμη και φρούτα, κάτι που ήταν σπάνιο στη ΛΔΓ.

Σαν αποτέλεσμα η Ντιναμό κατάφερε να κερδίσει το πρωτάθλημα της Ανατολικής Γερμανίας 10 συνεχόμενες φορές, από το 1979 έως το 1988, κατόρθωμα το οποίο αποτελεί και ρεκόρ. Η ομάδα, επίσης ήταν αήττητη για 36 αγώνες, από το 1984 έως το 1986. Ταυτοχρόνως, ο σύλλογος έχει στεφθεί 3 φορές κυπελλούχος, ενώ έχει κερδίσει το μοναδικό σούπερ καπ στην Ανατολική Γερμάνια το 1989, διαλύοντας τη Ντιναμό Δρέσδης 4-1 με γκολ των Σουλτς, Ντολ και Ερνστ. 

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο το αποκορύφωμα ήταν μια παρουσία στα ημιτελικά του Κυπέλου Κυπελλούχων τη σεζόν 1971-72, όπου αποκλείστηκαν από τη Ντιναμό Μόσχας στα πέναλτι. Η τελευταία παρουσία της Ντιναμό σε ευρωπαϊκή διοργάνωση ήταν κάπως συμβολική, καθώς η ομάδα αποκλείστηκε εντός έδρας στο  Κυπέλου Κυπελλούχων στην παράταση από την Μονακό ενώ είχε προηγηθεί στο 11ο λεπτό. Ο αγώνας διεξαχθεί την 1η Νοέμβριου του 1989, 8 μέρες αργότερα θα έπεφτε το τοίχος του Βερολίνου.

Μετά την πτώση του Τείχους, ο Μίλκε συνελήφθη και η Στάζι διαλύθηκε καθώς διαδηλώσεις είχαν εξαπλωθεί σε ολόκληρη τη χώρα. Οι σύλλογοι της Μπουντεσλίγκα δεν αργήσαν να προσελκύζουν τους καλύτερους παίκτες της Ντιναμό, συμπεριλαμβανομένων των Αντρέας Τόμ και Τόμας Ντολ. Η μέσος ορός είχε μειωθεί από 8.385 την σεζόν 1988/89 σε 1.076 την σεζόν 1990/91. Αποδυναμωμένος από την απώλεια των ταλέντων του και σε ένα οικονομικό αδιέξοδο, ο σύλλογος βρισκόταν ήδη σε ελεύθερη πτώση. 

Το 1990, και σαν μια προσπάθεια να ξεφύγει από το μαρτυρικό παρελθόν της, η ομάδα μετονομάστηκε σε FC Berlin. Ωστόσο, λόγω της επιθυμίας των φίλαθλων, το 1999 ο σύλλογος πήρε και πάλι το παραδοσιακό του όνομα, Berliner FC Ντιναμό. Έχοντας χάσει την οικονομική και πολιτική υποστήριξη, καθώς και τους καλύτερους παίκτες της, η ομάδα έπεσε στην τρίτη κατηγορία το 1992, και στη συνέχεια στην τέταρτη και πέμπτη. Το 2001 η ομάδα έφτασε ένα βήμα από το χείλος της χρεοκοπίας, αλλά τελικά διασώθηκε από τους φίλαθλους του. 

Από το 2014, η ομάδα έχει καθιερωθεί στην τέταρτη κατηγορία. Στις κερκίδες πολλές οικογένειες με παιδιά είναι μεταξύ των φίλαθλων και δεν υπάρχει ένδειξη βίας από τα παλιά. Τις τελευταίες σεζόν η ομάδα, έχει επιστρέψει προσωρινά στο Σπόρτφορουμ στο Χέχεσνχαουζεν, το πρώην σπίτι της Αθλητικής Ένωσης Ντιναμό που συνδέθηκε με τη μυστική αστυνομία. Είναι το πνευματικό σπίτι του συλλόγου, όπου εξακολουθούν να βρίσκονται τα γραφεία και το προπονητικό κέντρο των νέων.

Παρά τους συνδέσμους με τη Σταζι, ο σύλλογος θα ήθελε την επιστροφή του σύμβολου “D”, το οποίο έχει χάσει τα δικαιώματα από την Ντιναμό Δρέσδης. Η αίσθηση του “Ostalgie” – λογότυπο “Nostalgie” (νοσταλγία) και “Ost” (ανατολικά) – είναι δύσκολο να ξεφύγει και οι σημαίες της ΛΔΓ εξακολουθούν να ανεμίζουν στα παιχνίδια. Από την ομάδα της Σταζι, στην ομάδα των ναζί, στην ομάδα των χούλιγκαν, έως το κοινοτικό σύλλογο. Η Ντιναμό Βερολίνου παραμένει μια… εξόριστη στο γερμανικό ποδόσφαιρο, πολεμώντας με τις σκιές του παρελθόντος και του παρόντος.

Επιμέλεια: Δημήτρης Μάρκο

Πηγές: www.dw.com, www.bbc.co.uk

Διαβάστε ακόμα:

Νικολάς Γκονζάλεζ: Μία λατινική «νότα» που ψάχνει την «αρμονία» της στην Μπουντεσλίγκα

Ντόρτμουντ: Το ταλέντο περισσεύει, οι τίτλοι όμως;

Άιντραχτ Φρανκφούρτης: Πολύ σκληρή για να… υποβιβαστεί

«…Και στο τέλος, κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί»

2 Σχόλια

Σχετικά Άρθρα

2 Σχόλια

Ντιναμό Βερολίνου: Μια ομάδα «θαμμένη» στο χρόνο – Repress.gr 27 Φεβρουαρίου 2021 - 09:32

[…] Διαβάστε τη συνέχεια στο In the zone […]

Απάντηση
Δημήτρης Γραμμόζης: Μ' ένα όνειρο τρελό… - InTheZone.gr 4 Μαρτίου 2021 - 11:49

[…] Ντιναμό Βερολίνου: Ένας «κοιμισμένος» γίγαντας […]

Απάντηση

Γράψτε ένα σχόλιο

To InTheZone.gr χρησιμοποιεί cookies ώστε να μπορεί να σας παρέχει την καλύτερη δυνατή εμπειρία πλοήγησης. Ελπίζουμε να είστε εντάξει με αυτό, εάν όχι μπορείτε να μην το αποδεχτείτε. Αποδοχή Διαβάστε περισσότερα

error

Αν σας αρέσουν οι ιστορίες μας, ακολουθήστε μας :)

YouTube
Instagram